Kalbin Bildiği Yol

Bazı insanlar vardır,
Yüzlerinde bir tebessüm taşırlar,
Ama içlerinde fırtınalar kopar.
Kimse bilmez hangi yaraları sakladıklarını,
Hangi geceleri uykusuz geçirdiklerini,
Hangi sessiz çığlıkları yuttuklarını.

İşte o zaman anlar insan,
Bir kalbin dışarıdan göründüğü gibi olmadığını.
Çünkü kalp,
Göğsümüzde atan bir et parçasından öte,
Acıları, umutları ve duaları taşıyan
Görünmez bir dünyadır.

Merhamet ise o dünyanın en güzel çiçeğidir.
Ne parayla satın alınır,
Ne de zorla kazanılır.
O, ancak kalbi temiz olanlarda filizlenir,
İnsan olmanın en sade,
En değerli hâlidir.

Bir gün yaşlı bir adamın titreyen ellerini tutarsın,
Bir gün yolda kalmış bir cana su verirsin,
Bir gün hiç tanımadığın birinin derdini dinlersin.
Belki kimse görmez bunları,
Belki alkışlayan da olmaz.
Ama kalbin bilir.
Çünkü iyilik önce insanın kendi içine doğar.

Dünya bazen serttir,
İnsanlar kırıcı,
Sözler acımasız olabilir.
Bazıları kalpleri oyuncak sanır,
Bazıları sevgiyi çıkarına göre kullanır.
Yine de merhametten vazgeçmemeli insan.
Çünkü dikenler yüzünden güllere küsmek,
Gece yüzünden sabahı unutmak gibidir.

Kalp dediğin,
Kin taşıdıkça ağırlaşır,
Affettikçe hafifler.
Nefretle daralır,
Sevgiyle genişler.
Ve merhamet dokunduğu her yeri
Sessizce güzelleştirir.

Bir çocuğun gözlerindeki umut,
Bir annenin duasındaki sıcaklık,
Bir dostun zor zamanda uzattığı el,
Hep aynı yerden gelir:
Merhametle atan bir kalpten.

Belki dünyayı tek başımıza değiştiremeyiz,
Belki bütün acıları bitiremeyiz.
Ama bir insanın yükünü hafifletebiliriz.
Bir yaraya merhem,
Bir karanlığa ışık olabiliriz.
Bazen bir insanın yeniden ayağa kalkması için
Tek gereken şey,
Anlaşıldığını hissetmesidir.

Ve gün gelir,
Ömür dediğin yolun sonuna varırsın.
Arkana dönüp baktığında
Kazandığın paraları değil,
Sahip olduğun eşyaları değil,
İnsanların kalbinde bıraktığın izleri görürsün.

Çünkü bu dünyada geriye kalan şey,
Ne şöhrettir ne de servet.
Geriye kalan;
Kırmadan konuşan bir dil,
Karşılık beklemeden uzanan bir el,
Ve merhametle çarpan bir kalptir.

Kalbin merhametle attığı sürece,
Karanlık geceler bile aydınlığa dönüşür.
Çünkü insanı insan yapan,
Gücü değil;
Bir başkasının acısını hissedebilen
O güzel yüreğidir.