Ben vazgeçtim...
Kapısını çalmadığım umutları beklemekten,
Gelmeyeceğini bile bile yolları gözlemekten.
Bir çift söze ömür yükleyen yüreğimi,
Sessizliğin kıyısında tüketmekten.
Ben vazgeçtim...
Kırık düşleri her gece yeniden toplamaktan,
Yokluğunu varlığına benzetip avunmaktan.
Aynı yarayı her sabah yeniden sarıp,
Kanayan hatıralarla yaşamaktan.
Ben vazgeçtim...
Değeri bilinmeyen sevgiler taşımaktan,
Hep veren olup karşılıksız kalmaktan.
Kendimi unutturacak kadar başkalarını düşünüp,
Kendi kalbimi ihmal etmekten.
Ama bir şeyden vazgeçmedim...
Yeniden başlamaktan, yeniden gülmekten.
Küllerimden doğan umuda sarılmaktan.
Çünkü vazgeçmek bazen yenilmek değil,
Kendini yeniden bulmak için yürümektir.
Yunus Destebaşı
Yunus Said DestebaşıKayıt Tarihi : 24.06.2026 21:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!