Turuncu Güneşsöz Şiiri - Hatice Güzen

Araf’ın eşiğinde
ayakkabı bağcıkları çözük
iki çocuktuk

biri bendim
diğeri
aynadaki o amansız pürüzsüzlük

omzumda
bir is kokusunun ağırlığı
cebimde
dişleri sökülmüş anahtarlar şangırtısı

sustuk

sessizliğin düzlüğü
ilk kez
bir vatan gibi serildi altımıza

ne o sarı pencerenin
sahte ışığına kandık
ne de betonun
bizi yutmasına izin verdik

avucumda
o mülteci çocuktan kalan
küçük bir taş

üzerinde
hiç atılmamış bir kahkahanın
ilk kırışıklığı

"Sahi,"dedim
isli bir martı göğe değerken
"Siz bizi
neden sevmediniz?"

taş sustu
ayna sustu
çocuk
kendi uçurumuna yürüdü

şimdi

ne göğün uzağındayım
ne yerin dibinde

tam o eşikte
iki harf arasındaki uçurumda

dilimin kıyısında
turuncu bir güneşsöz

is koksa da
benimdir bu şafak

kazaen değil
kasten
duruyorum burada