Bir pencere kenarında,
eski bir tabure üzerinde,
yarım kalmış mutluluklar cebimde,
tanış olduğum hüzünlerim heybemde,
henüz tanış olmadıklarım kim bilir nerde...
Ömrümün en yorgun Perşembesi
Mevsimlerden hüzün,
Günlerden Çarşamba ertesi
Tam olarak nasıl olduğumu
Nerde oldugumu bilmediğim
bir yolun ortası mı diyeyim
Şairliğim bendendi,telaşım hayattan
Bir şair telaşıyla sevdim seni...
Cesaretim bendendi, korkularım hayattan,
Ürkek bir ceylan tedirginliğiyle sevdim seni,
Yeni alınan eşyalar gibi
Sadece bir adım gelseydin bana
Uzun yıllar sonra gelmiştim sana,
Uzun yollar aşıp sazlıkların arasından
Sadece bir adım gelseydin bana
Gönlümün en güzel köşesini ayırmıştım ben sana...
Bir sebebi vardır elbet
Uçan kuşlardaki,
açan çiçeklerdeki asık suratın,
Hepsi herzaman mutlu olamaz ki
Yolunda gitmeyen bişeyler hayatta
Bazen de yolunda giderken
Bu yağmur götürebilir bizi
Biraz sakin,biraz daha durağan
Mümkün değil mi artık
ocakta demlenen bir çayın buharında hayaller kurmak
Mümkün değil mi
sobada yanan odunun çıtırtısında mutlu olmak
Bu şehre yağmurlar yağıyordu
Sicim gibi dökülüyordu gözümden hatıralar
Hiçbir şeye gücüm yetmiyordu
Sözüm geçmiyordu ne kalbime ne de beynime
Bu şehre yağmurlar yağıyordu
İçimde ölüyordu bir bir eski aşklar
Bazen fazla yorulur insan,
Hani fazla acıkır ya bazen ya da fazla susar suya...
Bunun gibidir aslında,
Bazen fazla yorulur insan,
Dinlenecek bir durak arar yolun ortasında...
Üç beş eşyan kaldı bende
Kırk yıl hatrın var cezvemde...
Ben bu dertle ölürdüm belki
Ölür mü insan bu yüzyılda
Onca sorumluluk varken
Ölür mü insan aşk acısından
Kimse sen olmayacak
Senin ellerin,gözlerin
Hepsi sadece sana ait
Senden bir tane var
Sen gidersen başka olmayacak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!