Gülcan Arıkan Şiirleri - Şair Gülcan Arıkan

Birgün olur da gelirsem aklına
Gül yaprakları gibi kurutup hatıralarımızı
Eski bir kitabın içinde bizi saklama
Ben varken bilmediğin kıymetimi
Benden sonra başkasından bekleme...

Balkonu mavi bir denize bakıyordu,
Ayın şavkı vururdu gece suya,
Lacivert gökyüzü evine uğurluyordu,
Dalgalarla birlikte bütün gün kıyıya vuran deniz analarını...

Teypte "Sürgün" çalardı Leman Sam'dan,

Yalnızlık da iyi gelir insana,
Sadece insan iyi gelmez insana,

Bazen yalnızlık bir ses,bir nefes gibi,
Bazen yalnızlık bir eş,bir dost gibi
İyileşmeyen yaraları var insanlığın

Bazen fazla yorulur insan,
Hani fazla acıkır ya bazen ya da fazla susar suya...
Bunun gibidir aslında,
Bazen fazla yorulur insan,
Dinlenecek bir durak arar yolun ortasında...

Üç beş eşyan kaldı bende
Kırk yıl hatrın var cezvemde...
Ben bu dertle ölürdüm belki
Ölür mü insan bu yüzyılda
Onca sorumluluk varken
Ölür mü insan aşk acısından

Geceler uzun, gündüzler uzaktı
Yollar engebeli,engebeler tuzaktı
Zordu ulu orta konuşmak,
Hakkını aramak yasaktı,
İnsanca yaşamak şöyle dursun;
Nefes almanın zorluğunda sevdim seni...

Sen sana geldiğimi zannediyorsun
Aslında ben,senden gidiyorum bilmiyorsun
Herşeyin en güzeliydi yanında yaşanan
Bir masaldı sanki seninle yaşadığım zaman
Gölgesinde içmeden sarhoş olduğum tek insan
Sana geldiğimi zannediyorsun

Seni tanımadığım evrende,
sensizliği nasıl anlatacağım...
Seninle bölünen yalnızlığım,
tatlı bir meltem rüzgarına teslim,
Sanki bir gitsen kuruyacak ırmaklarım Sanki bir gitsen yanacak bütün ormanlarım...

Benden çok uzaklara gidiyorsun
Sevdiğim ben seni uzaktan da severim
Senin için rahat olsun..
Gidip de dönemezsen
Dönüp de bulamazsan
Emanetimdir sana şiirlerim

Sadece bir adım gelseydin bana
Ne bataklıkları aşıp gelmiştim ben sana
Sadece bir adım gelseydin bana
Gönlümün en güzel köşesini ayırmıştım ben sana
İncittigi yerden incinirmiş,
Kırdığı yerden kırılırmış insan bu hayatta