Bilseydi insan ayrılık var,
Sevmelere kalkışır mıydı hiç?
Bilseydi insan hasret var,
Kavuşmalara aldanır mıydı hiç?
Kimse kimseyi sevmedi,
Zaman geçti sadece...
Kimse kimseye dönmedi,
Hasret büyüdü sadece...
Kimse kimseyi anlamadi,
Kimse kimsenin olmadi,
Bir avuç kır çiçeği atacaklar üzerine,
Bir avuç kırçiçeği çıktı başına
bunca yüklerinden sonra bir de...
Hayat telaşı,ekmek kavgası derken
Ayakların kesilecek bir anda yerden
Yorgun bedenin, yüzünde derin kıvrımlar
Çiçekli bahçelerden geldi
Yüzünde tebessüm...
Yüzünde neşe,
Misafirim oldu bugün
Konuştuk, dertleştik de çokça
Ne oldu dedik geçmişteki o cimcime kıza
Düşlerimi biriktirdiğim
ceviz ağacından kumbaram
Kayıp da ellerimden düşünce yere
Ortalığa dağıldı düşlerim
Hepsi dağınık hepsi yerlerde...
Ne varsa biriktirdiğim bir kumbaranın içinde
Aynı gökyüzüne bakmak seninle
Mutlulukla,huzurla,sevgiyle...
Mümkün müydü silahların dünyasında
Tamamlamak bir şarkıyı
Mümkün müydü;
Bu kadar kötü bir zamanı yaşamak
Küstüm çiçeği gibiyim bu aralar
Dışım bahar bahçe
İçimde kara kışlar...
Attım denize tüm hislerimi
İyi niyetlerimi,şiirlerimi
Gözümden dişimden
Tüm hatıralar odada
Tüm fotoğraflar masada
Güllerin gönlü kırgın
Güller, aynı vazoda...
Anıların renkleri hâlâ evin perdelerinde,
Hatıraların fısıltısı duvardaki resimlerinde
Sevginin olmadığı o dipsiz kuyulardan
Karanlığıma sızıp ışık taklidi yapan sevdaya
Hayal kırıklığına ve hüzne sorarım:
Yıldızları taklit ederek,
Geceleri balkonumu izleyen hatıralara
Uzanıp da yakalayamadığım,
Bunlar sana son satırlarım
ister şiir gibi oku
İstersen mektup
Bunlar sana son satırlarım
Bu satırlara emanet ediyorum hatıralarımızı
Kapatacağım birazdan sayfayı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!