Gülcan Arıkan Şiirleri - Şair Gülcan Arıkan

Yanımdan geçerken beni tanımazsan,
Farketmezsen beni, ardına da bakmazsan,
O zaman unuttu derim, o zaman ben de giderim,
O zaman unuttu derim, o zaman ben de giderim...

Eğer kızarmazsa yanakların,

Bugünlerde başıma bela oldu yalnızlık,
Sabah kalkıyorum o karşımda,
Akşam yatıyorum onunla,
Şarkı dinliyorum yalnızlık,
Kitap okuyorum yalnızlık,
Olmayacak böyle diyorum,

Bardakta çay,kağıtta şiir,dilde söz yarım...
Gidilecek yol,okunacak roman,izlenecek film yarım.
Hiçbir zaman tam olmadı,olamadı insanoğlu.
Neresinden tutsan yarım,
Neresinden tutsan acıyla,hasretle yamalı... Beyinde düş, ruhta vicdan,kalpte sevda,
soluk aldığı nefes yarım...

Geceler uzun, gündüzler uzaktı
Yollar engebeli,engebeler tuzaktı
Zordu ulu orta konuşmak,
Hakkını aramak yasaktı,
İnsanca yaşamak şöyle dursun;
Nefes almanın zorluğunda sevdim seni...

Düşünsene bir kere
Yaşamaya geldin sen,
Sana yollar göründü hep,
Yürüdün yürüdün tükendin sen...

Düşünsene bir kere

Dipsiz karanlıkların bir sabahı var,
Çıkmaz sokakların mutlaka bir çıkışı,
En uzak hatıranın da
Yaşattığı huzur hatırlandıkça. ..

Karıncanın yuvaya ekmek taşıma telaşı var,

Bana bir sözün vardı,
Bu sefer sevmeyecektin ayrılığı.
Gelirim diyerek gitmiştin.
ve ben seni; gelirsin diyerek yolcu etmiştim.
Bana bir sözün vardı:
Bu sefer sevmeyecektin ayrılığı.

Beni tekrar sevmeye karar verirsen sevgilim,
Aynı güçlü ve genç halimle karşına çıkamayabilirim.
Hayat bu malum,
Hayat çok hızlı, hayat çok kısa..
Hayat çok değişken, hayat çok hareketli.
Sevgi yenilir mi zamanın karşısında?

Balkonu mavi bir denize bakıyordu,
Ayın şavkı vururdu gece suya,
Lacivert gökyüzü evine uğurluyordu,
Dalgalarla birlikte bütün gün kıyıya vuran deniz analarını...

Teypte "Sürgün" çalardı Leman Sam'dan,

Yalnızlık da iyi gelir insana,
Sadece insan iyi gelmez insana,

Bazen yalnızlık bir ses,bir nefes gibi,
Bazen yalnızlık bir eş,bir dost gibi
İyileşmeyen yaraları var insanlığın