Gülcan Arıkan Şiirleri - Şair Gülcan Arıkan

Bir dolap olsa tek kapılı,
Girsem içine,kapatsan kapısını üzerime..
Hiç çıkmasam ordan,
Karanlık,sessiz olsa,kimse olmasa
yalnızlığım ve ben başbaşa…
affedebilir miyim bilmiyorum hayatı,

Bir varmış bir yokmuş,
Kendi gölgesinden korkan bir dev varmış,
Ne zaman yolda yürüse korkup;
tekrar evine kaçarmış...
Gölgesinin olmadığı bir yer arayıp durmuş,
Ne yaşalmış,ne yaşlanmış,

Sevdalı zamanlardan kalmaydı yalnızlığım,
Yalnızlığım hep büyük, hep derin, hep zavallı.
Yalnızlığım hep en kalabalıktı.

İnsanları anlamaktan vazgeçmişliğimin orta yerinde,
Bir omuz aramaktan çoktan vazgeçmişken,

Senden sonra hikayeler topladım,
yarım kalmış her hikayeden birer kelime...
sonra kelimeleri topladım,
yarım kalmış cümleler...
yarım kalmış cümlelerle yarım kalmış paragraflar...
Başı olan sonu hiç gelmeyen hikayeler..

Bir gün sen 40 oldun diyecekler
İnanma onlara
sen bişey olmadin
İyi insandin,iyi insan oldun diyecekler
İnanma onlara
sen iyiden de kötüden de bişey anlamadin

Seni bıraktığım yerden sana döndüm,
Affet bu hayatta ben en çok seni üzdüm.

Kaygısız,tasasız bir hayatken yaşamak istediğim,
Elini bıraktığım yerde seni bulabilirim diye ,
sana geri döndüm.

Bıraktığın kalemle
Sana üç satır şiir yazacaktım
Mürekkep damladı sayfaya
Sayfada mürekkep ilmek ilmek,
Kalem ağladı yazamadım,

Yer değiştirirken hatıralar albüm sayfalarında
Yalnızca hatıralar mıdır acıtan insanın canını

Yer değiştirirken hatıralar albüm sayfalarında
Eski, önemsiz fotoğraflar arkada
Yeni,önemli fotoğraflar ön sayfalarda...

Kıran da sen kırılan da sen
Öyleyse kime bu veryansın,
kime bu sitem...
Yalnızlığını al yanına
Çıkın iki deli yollara
O seni hiç bırakmaz

Ayağımın altında bir harita
Ayaklarım nereye ben oraya,
Ben nereye ayaklarım oraya…
Bir harita var ayağımın altında
Belki Adem’le Havva zamanından
Belki de ayakları üzerine basan ilk insandan kalma…