Gülcan Arıkan Şiirleri - Şair Gülcan Arıkan

Bilseydi insan ayrılık var,
Sevmelere kalkışır mıydı hiç?

Bilseydi insan hasret var,
Kavuşmalara aldanır mıydı hiç?

Kimse kimseyi sevmedi,
Zaman geçti sadece...
Kimse kimseye dönmedi,
Hasret büyüdü sadece...
Kimse kimseyi anlamadi,
Kimse kimsenin olmadi,

Bir avuç kır çiçeği atacaklar üzerine,
Bir avuç kırçiçeği çıktı başına
bunca yüklerinden sonra bir de...
Hayat telaşı,ekmek kavgası derken
Ayakların kesilecek bir anda yerden
Yorgun bedenin, yüzünde derin kıvrımlar

Çiçekli bahçelerden geldi
Yüzünde tebessüm...
Yüzünde neşe,
Misafirim oldu bugün
Konuştuk, dertleştik de çokça
Ne oldu dedik geçmişteki o cimcime kıza

Düşlerimi biriktirdiğim
ceviz ağacından kumbaram
Kayıp da ellerimden düşünce yere
Ortalığa dağıldı düşlerim
Hepsi dağınık hepsi yerlerde...
Ne varsa biriktirdiğim bir kumbaranın içinde

Aynı gökyüzüne bakmak seninle
Mutlulukla,huzurla,sevgiyle...
Mümkün müydü silahların dünyasında
Tamamlamak bir şarkıyı
Mümkün müydü;
Bu kadar kötü bir zamanı yaşamak

Küstüm çiçeği gibiyim bu aralar
Dışım bahar bahçe
İçimde kara kışlar...
Attım denize tüm hislerimi
İyi niyetlerimi,şiirlerimi
Gözümden dişimden

Çok kırılmıştın,
kendi kırgınlığımdan tanımıştım seni
Aynı şeyler olmasa da yaşadıklarımız
Çok da farklı sayılmazdı
Zamana heba ettiğimiz yıllarımız
Hızla yaşanmış bir ömrün son değil belki

Gelince aklıma hatıralar,
Akşam da olunca tam bu zamanlar;
İnci gibi dizilince karşıma anılar,
Biraz sevgi,biraz da özlem yazdım
Sonra sildim hepsini
Düşündüm sonra

Biriniz de adam gibi sevmediniz
Varlığınızla mutlu etmediniz
Yokluğunuzla bir huzur vermediniz
Kiminiz hâlâ büyümemiş öyle çocuk
kiminiz bencil,kiminiz dengesiz...
Kırlarda papatya falı bakıp