Bir kış günü bindiği o son duraklı yolda,
Özgecan’ın çığlığı asılı kaldı dağda.
Minibüsün camlarında kırıldı taptaze düşleri,
Ateşlere atıldı o bembeyaz masum gülüşleri;
Bir gençliğin geleceğin,külleri savrulurken havaya,
İnsanlık mahkûm oldu bir türlü bitmek bilmeyen yasaya.
Zamanın buz tutmuş parmakları dokunuyor saçlarıma,
İçimde birikmiş fırtınaların amansız çığlığı bu.
Beyaz bir kefen gibi seriliyor umutlarım avuçlarıma,
Sen yoksun ya Kar yağıyor gecelerime.
Kimin elindeyim, hangi meçhul kederdeyim?
Karanlık çöktü yine tüm ağırlığıyla üstüme,
şehir sustu,
ben sustum,
ama içimde
Sadece senin adın konuştu Keje.
Ben seni sevdiğimi artık saklayamam yar,
Gözlerin hep aklımda, sözlerin ise dilimde.
Akşam olur yine tüm yollarım sana uzanır,
Adını sayıklar dururum tüm gece boyunca.
Üzerinden çok zaman geçti, söndü sandılar ama
Bana "yürümeye devam et" diyorlar,
Yolların sonunu aydınlık sanıyorlar.
Oysa ki ben her adımda biraz daha,
Kendi içimdeki boşluğa gömülüyorum.
Bana "gözlerin derin bakıyor" diyorlar,
Bakışın ömrüme sanki ilk yaz müjdesi,
Sesinde dindi kalbimin en gür sesi.
Seninle değişti dünyamın çehresi,
Gönlüne bahar, kirpiğine kaş olurum senin.
Yüzünde bir hüzün görse bu gözler,
Milletin kafasındaki örtüye takılıp kalmışsınız,
İnsanı tartmadan ne çabuk harcamışsınız.
Kafanızın içindeki o sığ düşünceyle,
Asıl siz karanlığın içinde kalmışsınız.
Ne yapsanız boşuna, o asil duruş sizin önünüzde eğilmez,
İstanbul bile sen kokuyor bu gece.
Sahil boyunca yürürken bile,her dalga ismini fısıldıyor sanki kalbime.
Rüzgâr,önce saçlarına uğramış da, sonra usulca kokunu omzuma bırakmış gibi.
Ben denizi seyretmiyorum aslına bakarsan;
Dalgalarla kıyıya vuran o huzur veren sesini dinliyorum saatlerce.
Yıkılmışım bir gece vakti yine , kimliksizim yine bu gecede.
Ne adımı soran var ne halimi bilen.
Sanki en karanlık köşelerde hırpalanmış gibi ruhum.
Şuracıkta açsalar toprağı,
Düşer kendi ellerimle örterim inan üstümü.
Biri çıkıpta alsa şu canımı,
Sana bu akşam, gençliğimi harcadığın o uçurumun kenarından yazıyorum.
Ömrümü feda ettiğim yılların bakiyesi, avuçlarımda kalan koca bir nefret şimdi.
Giderken beni bıraktın ya o çıkmaz sokakta;
"Yolun açık olsun" der gibi bakan o son bakışın, aslında kendi uçurumuna attığın ilk adımdı.
Hiçbir şey yolunda gitmezken, senin gidişine sadece "değer kaybı"dedim ve sustum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!