Kokun Sinmiş Bu Şehre

İstanbul bile sen kokuyor bu gece.
Sahil boyunca yürürken bile,her dalga ismini fısıldıyor sanki kalbime.
Rüzgâr,önce saçlarına uğramış da, sonra usulca kokunu omzuma bırakmış gibi.

Ben denizi seyretmiyorum aslına bakarsan;
Dalgalarla kıyıya vuran o huzur veren sesini dinliyorum saatlerce.
Her köpükte gülüşünü,her esintide nefesini buluyorum o hırçın dalgalar arasında.

Sanki sen yokken bu şehirde,Adım attığım Bütün caddeler, bütün sokaklar sen kokuyor buram buram. Perdeler bile adını ezberlemiş, daha sabah güneşi odama düşmeden önce
Senin hayalin dolaşıyor evin tüm duvarlarında.

Masanın üzerinde o çok sevdiğin kahve fincanı,
İçinde ise hâlâ gülüşünün sıcaklığı var.
Dokunduğum her eşya, parmak izinden önce seni anlatıyor sanki bana,
Bir ömür insanı yaşlandıran tek şey sadece akıp giden zaman değilmiş, özlemekte varmış içinde meğer.

Gece olunca penceremden bir esinti düşüyor içeriye,
Rüzgâr o çok sevdiğim saçlarının kokusunu getiriyor bana.
Başımı göğe kaldırıyorum,sanki Yıldız’lar bile senin adını söylemek ister gibi.
Ben aslında geceyi değil,tüm bu şehir sustuğunda
rüzgârın sesine büründüğü, kalbimin sana döndüğü o anı daha çok seviyorum.

Bazen düşünüyorum da;
İnsan bir kokuyu nasıl bu kadar özleyebilir?
Meğer sevmenin en güzel tarafı
Sarılmanın kendisi değilmiş sadece,
Sarıldıktan sonra
Üzerinde sevdiğinden kalan o tarifsiz kokuymuş.
Bir ömrü taşıyacak kadar derin,
Bir nefsi susturacak kadar ince…

Ve ben en çok da;
Seninle geçen bir günün ardından
Elbiselerimin sen kokmasını çok seviyorum.
Evin her köşesine sinen o tanıdık koku,
Yastığıma, perdelerime, seninle birlikte geçen günün ardından,usulca kalan o güzel kokunu çok seviyorum…
Çünkü sen gidince
Ev yine aynı ev oluyor belki,ama ben,
En çok sen kokan hâlini daha çok seviyorum.