Masalın Katiline Son Veda

Sana bu akşam, gençliğimi harcadığın o uçurumun kenarından yazıyorum.
Ömrümü feda ettiğim yılların bakiyesi, avuçlarımda kalan koca bir nefret şimdi.

Giderken beni bıraktın ya o çıkmaz sokakta;
"Yolun açık olsun" der gibi bakan o son bakışın, aslında kendi uçurumuna attığın ilk adımdı.
Hiçbir şey yolunda gitmezken, senin gidişine sadece "değer kaybı"dedim ve sustum.

Çünkü en büyük gürültü, insanın içine attığı sessizlikmiş, anladım.
Alışıyorum yokluğuna, merak etme.
Zaten peşimdeki gölgem bile karanlıkta beni terk etmişken, senin gidişine şaşırmak kendime hakaretti.
Unutma; bugün bende batan güneş, yarın senin ufkunu karartacak.

Hesap bu ya; bugün bana, yarın sana... izle de gör, ben bu enkazdan nasıl sağ kalkıyorum.
Önce kirli bir sayfa gibi geçmişimi, sonra yanağımdaki son yaşları,
En sonunda da yüreğimdeki o küçücük gölgeni sileceğim.

Bende senden bir zerre, bir anı kırıntısı bile kalmayacak.
Hayatta öğrendiğim en acı ders şu oldu:
Gitmek isteyene kapıyı ardına kadar açacaksın.
"Ömür boyu seninim" diyenlerin yalanlarına sığınmayacaksın artık.

Çünkü senin gibiler, rüzgarın önünde savrulan bir toz bulutundan ibarettir;
Bugün benim bahçemde esersin, yarın elin kapısında diner fırtınan.

En derinden yaralayan neydi biliyor musun?
Ben tüm hayatımı sana bir "armağan" gibi sunmuşken,
Senin kendini bir başkasına "hediye" etmen...
İşte bu kadar anlamsız, bu kadar ucuzdu her şey.
Belki de hikaye böyledir; bizim hayatımızın katili,
Başka bir masalın kahramanı olmaya gitmiştir çoktan.

Şimdi sana son sözüm,
Zihnimin her köşesinden, düşlerimden ve uykularımdan...
ÇEKİL GİT!
Bak, bu kez büyük harflerle kazıdım ki ruhuna;
Okumayı unuttuğun her sene, bu vedayı yeniden ezberleyesin diye…