Masalın Son Sayfası Şiiri - Gecenin Efen ...

Dilinden dökülen o tatlı her sözüne,
Cennetten bir köşe sundu sanki önüme.
Düşmüşken peşine binbir hevesle aşkının,
Bir ömür adadım senin için tek bir günüme.

Kendi ellerinle inşa ettiğin o koca sarayda,
Kendimi kaybettim’de, seni var ettim.
Bütün geceyi boyayan o büyülü ay ışığında,
Sadece seninle koskoca bir ömür bitirdim.

"Mutlu biter" derdi hikayelerin sonu hep eski bilgeler,
Şimdi hayra mı yorayım? yoksa şerre mi bu sevdayı?
Üzerime çöken bu karanlık gölgeler aynı zamanda,
Ziyan olmuş bir ömrün en net beyanı.

Ben o masalda yaşamaya başladım artık,
Karanlık küçücük dünyamı aydınlık sandım.
Bastığın yolları en güçlü mabedim saydım,
Ben söylediğin o efsunlu söze nasıl da inandım?

Aniden bir fırtına koptu en derinden,
Yarım kaldı tüm şarkılar, ve şiirimdeki tüm heceler
Sarsıldı şu arzın ekseni oynadı da yer yerinden,
Ruhumu dipsiz bir dehlize gömdü sendeki bu gizemler.

Sorguya çekiyor şimdi bu yorgun yürek beni:
Madem beni yarı yolda bırakacaktın kafana koymuştun hani,
Neden lazımdı bunca emek? Bunca çaba?
Neden bu ateşi daha en başından yaktın?

Son sayfasına geliyoruz hikayenin artık,
Şimdi tek bir soru sana sadece,
Neden vurdun bu aşkın en son mührünü yerlere?
Tam umudun bağrında gelmişken kimlere sattın sen beni,
Bir anda yok ettin sadece seninle alınan o nefesi…

Bir enkaza çevirdin şimdi o özenle kurduğun dünyayı,
Ne bir iz kaldı geriye, ne de güzel bir rüya,
Şimdi istersen adımı tüm satırlardan sil ve unut!
Söylesene, son sayfayı hangi vicdanla yırttın da,
Beni o masalın sonunda, uçurumdan aşağı attın...