Kimse görmez diyorlar

Bana "yürümeye devam et" diyorlar,
Yolların sonunu aydınlık sanıyorlar.
Oysa ki ben her adımda biraz daha,
Kendi içimdeki boşluğa gömülüyorum.

Bana "gözlerin derin bakıyor" diyorlar,
Bir denizin durgunluğu var sanıyorlar.
O denizin dibindeki kırık enkazları,
Kıyıya vurmadan kimse bilemez, ve göremezler.

Bana "yükün ağır değil" diyorlar,
Sırtımdaki görünmez hançeri hiç saymıyorlar.
Ruhumun dikişleri bir bir patlarken,
Sadece üzerimdeki ceketi seyrediyorlar.

Bana "sessizleşmişsin" diyorlar,
Huzuru bulduğumu zannediyorlar.
Kendi feryadımda boğulduğum için,
Dışarıya ses veremediğimi sezemiyorlar.

Bana "eskisi gibi değilsin" diyorlar,
Zamanın beni onardığını umuyorlar.
Eski benden geriye sadece tozlar kalırken,
Yeni bir yabancıya merhaba diyorlar.

Bana "güneşe dön yüzünü" diyorlar,
Gölgenin peşimden geldiğini unutuyorlar.
Ateşi uzaktan izlemek kolay gelir de,
Ateşten gömlek giyenin halini anlamazlar.

Bana "her şey düzelecek" diyorlar,
Kırılanın yerini hangi boşluk tutar, anlamıyorlar.
Veda vaktim geldiğinde bile onlar,
Hâlâ bir umudun peşinde beni arıyorlar.

Bana "toprak örter her şeyi" diyorlar,
Ölümü sadece bir uyku sanıyorlar.
Oysa ben sağken gömüldüm kendi içimdeki enkaza;
Siz üzerime çiçek atarken,
Ben yeryüzünde en büyük kıyameti yaşıyorum.