Enes Yakıştır Şiirleri - Şair Enes Yakıştır

Yönü dönmüş okul kapısına bir eski servisin,
Solumda bir gölge, saniyeler pürüzsüz ve derin.
Mermer bir sabırla izliyorum o çarpışma anını,
Mantığım ölçüyor rüyamın en rasyonel yanını.
"Yine" diyoruz ikimiz, dilsiz bir veri akışında,
Bir abiden bahsediyor sesin, o arka koltukta.

Yordum seni ey can evi, sönmez bir nâr uğruna,
Kilitledim kapılarını, beş harfli bir mühür adına.
Mantığın o soğuk nizamıyla ördüm mermer duvarı,
Feda ettim bir hiçliğe, içimdeki o dürüst baharı.

Şeb-i yeldada nâgehan gördüm o nur suretini,
Bî-haber miydin ey yâr, yoksa sen de uyur muydun?
O meçhul servisin o dilsiz, o dar mahzeninde,
Sineden yükselen o sarsıntılı sükûtu gözetir miydin?

Gel otur şöyle yanıma, konuşalım yine biraz dertli dertli,
Gökyüzü kurşun gibiydi o gün de, tıpkı bugünkü gibi kasvetli.
Üç beş dakika erken çıkmıştım hani, bahçede çıt çıkmıyordu daha,
Kafamda bin türlü soru; bastonum yerde, gönlüm ırak bir sabaha.
Servisin burnunu dönüp kaldırıma doğru tam kırmıştım ki yönümü,
Bir ayak sesi indi basamaktan, aydınlattı o anki dilsiz günümü.

Kör bir çocuğun kalbi, sessiz çığlıklar taşır,Antalya’nın sıcağında, 14 yaşında bir savaş,Lise koridorlarında, bilişim hayalleri,Ama içinde, ortaokulun kırık anıları.

sınıf, ilk aşkın masum fısıltısı,2 buçuk ay, bir bahar, bir rüya gibi,Onun görmeyen gözlerini sevdi kız,Merak etti belki, ama yargılamadı asla.31 Mayıs, öğle arasının soğuk bıçağı,Sevdiğim kız geldi, yanında bir gölge,"Ayrılalım," dedi, sesi uzak, yabancı,"Tamam," dedim, arkadaşımın yankısıyla,Ama sonra, kalbim kanadı sessizce,Gözyaşlarım karanlıkta kayboldu,Dayandım, çünkü başka çarem yoktu.

sınıf, yeni bir umut, yeni bir yara,Bir yaş büyük kız, başka okulun rüzgarı,10 ay el ele, kalbim yeniden canlandı,Yargı yoktu, sadece saf bir sevgi vardı.Ama dostlar, en yakın bildiğim yılanlar,Aramıza sızdı, zehirledi masum anılar,Yine de yılmadım, kırık kalbimle direndim,Çünkü aşk, karanlıkta bile bir ışıktı.

Taşın soğukluğu işlemişti ruhuma, bilmem ne zamandır, Sevgisizlik değil miydi bu sertliği kalbime yontan demir? Unuttum, unuttum o sıcacık hissi, sevemedim diye değil, Görmeyen bir kalp neden sevilmez, dünya hâlâ çözemedi.
Ama o gün, o gün yeniden doldu göğsüm umutla, Bir yabancı elin nazikçe uzanan, tesadüfi yardımıyla. O için normaldi belki, sıradan bir iyilikti sadece; Fakat benim karanlık yuvamda yanan, sönmez bir meşale oldu.
Ne bir söz, ne bir bakış, yalnızca bir dokunuş... İşte o an, anladım: Kalbim o nazik teması bekliyormuş. Benim dünyamda ışıklar yoktur, ama gölgeler de yok; Ben, gördüğüm için değil, dokunduğum için yaşarım.
Zira ben gözlerimle değil, ruhumun teniyle algılarım; Her bir nazik dokunuş işler en derine, kanıma karışır. Bir insanın sureti değil, sıcaklığı kalır avucumda; Gözlere değil, yalnızca sese, yalnızca kokuya inanırım.
Kalbim anladı, evet, o anlık yardımla, sevilebileceğini anladı; Fakat dünya hâlâ anlamadı bu görme dışı sevgiyi. Ne bu sürekli reddediliş? Ne bu gözyaşını saklayan hüzün? "Üzülme sen," derler, sanırlar ki her şey bir bakışta büzülür.
Oysa beni vuran, gözlerimdeki perde değil, İnsanların gönül körlüğü; anladığı hâlde geri çekiliş. O kadar kolay değil işte, bu yükü sırtlanmak; Ben hissederek severim, ve hissederek kırılırım.

Hangi SELECT sorgusu derman bu boşluğa,
Ruhumun teni alıştı artık bu loşluğa.
Karanlıkta parlayan "T" bitti, o hece sustu,
Gönlüm eski bir mülkü, bir sitemle kustu.

Antalya bugün buğulu, bulutlar birikmiş,

"T" harfi, karanlığımda yanan bir mum,
Sesinle birlikte, kalbime dolan umut.
Hatırlarsın değil mi, o yağmurlu günü,
Bastonum düştü, sen geldin hemen.
Sesini duyar duymaz koştun yanıma,
Sesin bana bir güneş ışığı gibi.

Dört yanım uçurum, ortası bir mühür,
Hangi yöne dönsem, o isim hüküm sürer.
Ruhumun katında beş harf sessizce yürür,
Söyle, bu sızıdan başka neyim kalmış?
Bana "hayatla barış" diyorlar nezaketle,
Oysa dengem saklı o gizemli dertle.

Bir dar servis kapısında kilitlendi bu kader,
Kumaşın değdiği anla başladı derin keder.
Gözlerim geceye mahkûm, içimde dinmez ayaz;
Senin sustuğun yerde bütün türküler biter.

"Geçer bir heves" deyip ardına bakmaz eller,