İtiraf-ı Gönlüm Şiiri - Enes Yakıştır

Yordum seni ey can evi, sönmez bir nâr uğruna,
Kilitledim kapılarını, beş harfli bir mühür adına.
Mantığın o soğuk nizamıyla ördüm mermer duvarı,
Feda ettim bir hiçliğe, içimdeki o dürüst baharı.

"İmtihandır, dayan" dedim beynimin dar odasından,
Habersizdim zavallı kalbimin o gizli feryadından.
Aylar var ki o duru nidanın kesik, silik izinden,
Özür dilerim ey gönlüm, bu kör nefsin yüzünden.

Bastonumun her vuruşunda sen benden hesap sordun,
O dar servis yollarında sabırla bükülüp durdun.
Ben bir serabın peşinde timeout süreleri beklerken,
Sen can çekiştin sinede, sabahın beş buçuğunda erkenden.

Affeyle ey mahcup sîretim, hırpaladım o temiz pak aslımı,
Dindiremedim mısralarla, kalbimin bu en ulu yasını.
Gayrı ne sitem kalır dünyaya ne de meçhul bir firar,
Bu dürüst şair Enes, bugün yalnız Hakka ram olup susar...