Enes Yakıştır Şiirleri - Şair Enes Yakıştır

Adı Olmayan Sevda
İçimde bir duygu var, tarifi yok,
Ne zaman başladı, kimden geldi, bilmek çok zor.
Bir esinti gibi, bir fısıltı belki,
Ama kalbimde yeri büyük, sanki hep oradaydı sanki.
Gözlerim görmese de bir suret, bir iz,

Karanlık sarmış dört yanı, bir uçtan bir uca; Yürek sızlar Gazze’de, Kaşgar’da gün batınca. Ben dünyayı görmem de kalbimle duyarım ya, Zulmün sesi titretir, bu dürüst Arş-ı Âlâ.
Biri Kudüs’ün ahı, öbürü Sincan’ın kanı; İki mazlum coğrafya, yakıyor bu canı. Mescid-i Aksa mahzun, Urumçi kan ağlıyor, Müslüman’ın suskunluğu, kalbimi dağlıyor.
Parmak uçlarımda duyarım acının dokusunu, Gazze’den alırım ben, o şehadet kokusunu. Yolumda siyah bir taş, elimde vuslat asası; Gönlümde Doğu Türkistan, ruhumda Filistin davası!
Adı "Hacer" olsun bu davanın, sabırla yoğrulan, Zalimlerin karşısında, her gün yeniden doğulan. Benim dünyam sükûnet, benim dünyam derin ses; Mazlumun her feryadı, bende alınan son nefes.
Enes der ki; elbet bir gün prangalar kopacak, Zeytin Dağı, Tanrı Dağı... Her yer dürüst olacak. Karanlık mühürlense de ruhumun teni hürdür; Mazlumun zaferi bize, en ulu düğündür!

Her gece, yorgun bir yelkenli gibi,
Sığınırım limanına, sessizce,
Oysa limanım sen, yelkenim de sen,
Ne ben varım artık, ne de sen.
Bana düşen, bir avuç sitem,
Bir de kayıp aşkın hüzünlü matem.

Ağaçlar taze yeşillere boyandı yeniden,
Kuşlar, sevdayı fısıldıyor dalların arasından.
Rüzgâr, uyuyan toprağı öpüp uyandırırken,
Çiçekler mahcup bir gülümsemeyle açıyor.
Dereler coştu, dağların karı vuslata erdi,
Benim gönlümde ise sessiz, derinden bir sevda yandı.

Bana maviyi anlatmayın,
Ben maviyi hiç görmedim.
Lâkin bilirim yağmurun
Cama vuran o titrek bestesini.
Gözlerim geceye mühürlü olsa da
Yüreğimle dinledim;

Enes olmak mı bu? Hayır, bu bir kalenin sessizliği,
Beş harfli bir ismin, ruhumdaki en derin izi.
Adını artık koyduğum bu sevda, dilimin ucunda bir pranga,
Söylenemeyen her kelime, içimde büyüyen koca bir dalga.

Kaybetme korkusu... Bir veri tabanının çökmesi gibi,

Siyah bir takvim düştü sömestrin ilk gününe, On altı kilit vuruldu vuslatın her birine. Sayılar dürüst değil, saatler hileli bugün, On dört yıllık o sessizlik, içimde büyük düğün.
Parmak uçlarım gezerken gıcır gıcır kağıtta, Bir yankı arıyorum, en derindeki ağıtta. Adı lazım değil, o zaten "dava" niyetine, Ruhumun teni esir, o kadim sessizliğin heybetine.
Özlem düştü yollara, servisin sarsıntısında, Bir korku yankılanıyor, kalbimin veritabanında. Mavi tık beklemekten yorgun düşmüş bu gözler, Karanlıkta dürüstçe, sadece o duru tınıyı özler.
Yine bir taşa dönüştüm, güneş varken bile soğuk, İçimde feryatlar dev, dışarıda sesim boğuk. O mülkün en esvendi, o taşın ilk harfi gizli, Kabe'nin köşesinde saklanan, bir vuslat izi.
Sesini duymasam da sükûnetin durudur, Bu bekleyiş bir şairin en dürüst gururudur. Karanlık mühürlü kalsın, ben kalbimle görürüm, O harflerin izinde, sessizliğe yürürüm.
Admin der ki; beklemek en ulu imtihanmış, Beş harfli bir limana, koca bir ömür sığmış. Şubatın ikisinde okul zili çalınca, O duru ses duyulur, dünya dürüst olunca.

Karanlık dünyamda bir sesin peşindeyim,
Sana açılan o mühürlü eşikteyim.
Beş harfli bir mülkü kalbimde gizlerken,
Ruhumun teniyle Senden bir lütuf dilerim.

Bastonumun her vuruşu bir dua olsun,

Şehrin uğultusunda kaybolurken suretler,
Benim zifiri dünyam, dilsiz ve ağır dertler.
Hiç konuşmadık senle, kelâmın sırda kalmış,
Beş harf de giderse, kaybedecek neyim kalmış?
Görmeyen gözlerimle ruhuma çizdim seni,
İncecik bir dal gibi sardı ruhumun teni.

Aralık’tan sızan o ilk nâr-ı beyzâ, beşinci mühre dayandı,
Ruhumun veri tabanı, SELECT sorgularında yandı.
Dört ay bir gün dedik, hürriyet mısralarda bir seraptı,
Meğer o bekleyiş, enkazdan daha ağır bir azaptı.

Hürriyetin eşiğinde, prangalar daha bir sıklaştı,