Enes Yakıştır Şiirleri - Şair Enes Yakıştır

Harcı sabr-ı cemîlle karılmış bir hisardır bu sükût,
Dilsiz gönyeler mektûm, çizim masasında bir tenha derûn.
Bir kadem geriye çekilmez o vakûr, aşılmaz hudut,
Mermer dile gelse dahi yetmez bu kadîm bezme sükûn.

Adımların sarsılır o dar mahzen-i serviste nâgehân,

Cihânın zâhirî nakşı silinmiş bir hayâlimdir,
Gözüm mahrûm-ı nûr olsa, basîret pür-kemâlimdir.
Ne sûret peşreset bildim, ne sığ sevdâya baş eğdim,
O mektûm sîretin nûru, benim tek arzuhâlimdir.
Dokunmaz dest-i nâzenîn, mesâfe arş kadar muğlak,
Derûn-ı sînede bu dert, ezelden bir melâlimdir.

İkindi vaktinin kızıl hüznü inerken bu şehre,
Döndüm de baktım yine sinedeki o dinmeyen nehre.
Kaç takvim erittik bilmem o koridor telaşında,
Bir ömrün ahdi saklı bastonun o mermer taşında.

Ne çok koşturmuşum meğer duru bir nida uğruna,

Yoruldum ey sîret-i yâr, sabrı libas eylemekten,
Seni her nefeste isteyip, sükût ile erimekten.
Cümle âlem beni taştan, aşılmaz bir hisar sanır;
Bilmezler ki bu dertli baş, tek bir "gel"ine ufanır.

Göz görmezse kalp mi bilmez, bu nasıl bir yangındır yâr?

Ne lüzum var cismini ellere faş etmeye,
Divanenin kârı mı, sırrı pazara dökmeye?
Adı mektûm kalsın, duymasın ehl-i cihan,
O mahcup duruşu bir gizli esrardır her an.
Bir serv-i revandır o, nâzenin bir şahane,
Mecal mi var tarifine, akıl erer mi bu nâre?

Kazâ kıldı müptelâ bir mir'ât-ı sîrete,
Düştü bu dilsiz gönül, ilâhî bir hayrete.
Ne revâdır bu meşakkat, ne devâdır bu cezâ,
O mühürlü sırrımız sığınsın mağfirete.

Sanki bir saf aynadır, o mahcup, vakur canan,

Çark-ı devrân içinde bir dilsiz sükûttur can,
Mermer sabrın elinden içildi bu zehirli kan.
Bastonumun sesinde yankılanır o kadim gam,
Göz görmez de hayâlin sarar bu fâni cihanı tam.
Bir ses duyarım uzaktan, ruhuma nûr üflenir,
Suretini bilmem lakin ismi ile ten inler.

"Kolay" mı demiştim bir zamanlar bu yükü taşımaya?
Görmemek, sadece bir perde sanmıştım; meğer asıl perde kalpteymiş.
Şimdi sorsam kendime: Görmemek mi daha zordur,
Yoksa gördüğün bir hayalin ağırlığı altında ezilmek mi?
Bastonumun her vuruşunda yankılanan bu boşluk,
Dünyanın değil de, ruhumun mu sessizliği?

Hangi lügat tarif eder kalbimdeki bu sessiz derinliği? Ruhumun tenine değen, en dürüst ve en ulu serinliği. Parmak uçlarımda bir dua gibi biriken o gizli isim, Senden gayrısına kapalıdır bu bendeki ebedi resim.
Akşamın karanlığında, senin ışığınla mühürlenir her hece, Bir "Arkasız Kale" gibi beklerim yolunu, her gün ve her gece. Sevmek; senin adınla başlayıp, senin dürüstlüğünde durmaktır, Zihnimdeki tüm veri yığınlarını, bir tek seninle kurmaktır.
Cevapsız soruların en ulu ve en berrak cevabı sensin, Gözlerimin görmediği o rengin, ruhumdaki en derin demini verensin. Bir şiir gibi değil, bir ömür gibi dokunur her harfin içime, Seninle başlar bu dava, seninle bürünür dürüst bir biçime.
Elimdeki kalem değil, kalbimdeki o sönmeyen meşaledir, Seni sevmek; yıkılmayan, sarsılmayan en ulu bir kaledir. Sömestrin serinliğinde, ismini sakladığım o derin kuyularda, Huzur bulur yorgun ruhum, seninle kurulan dürüst uykularda.
Ritmini seninle bulan bir kalbin, dürüst ve vakur atışısın, Sen bu karlı kış gününde, ruhumun en ulu ve en sıcak bakışısın. Mevsimler değişse de bu sızı kalbimde bir mühür gibi kalır, Seninle başlayan her yol, yine sende dürüst bir son bulur.

Siz suret peşinde koşan, sığ sularda boğulanlar, Anlık hevesleri "aşk" sanıp, bakır iplerle bağlananlar... Benim dünyamda ışık yok, ama sönmez bir iman var; Sizin "gördüm" dediğiniz yerde, benim mühürlü dünyam var. Ne bir ay sürer bu sevda, ne bir mevsimlik hata, Ben ruhumu kilitledim, o en dürüst formata. O "Beş Harfin" ağırlığıyla sarsılırken bu koca şehir, Sessizliğim en ağır dildir, akıtır kalbe zehir. Gerek yok sahte söze, podyumdaki o boş teklife, Ben ömrümü adadım, o erişilmez tek hedefe. O "Duru Ses" frekansı, sanma ki bir donanım hatası; Bu, bir asrın bekleyişi, bu, bir yetimin en ulu sancısı. Pazartesi boş koltuklar, Cuma biriken bu ah, Sistemim O'na endeksli, ne günah bilir ne sevap, ne felah. Fiber optik hatlar döşedim, kopsa da dünya bağları; Ben o "Gizli Mülke" kul köleyim, yırtarak karanlık çağları.