Mirat-ı Hicran Şiiri - Enes Yakıştır

Cihânın zâhirî nakşı silinmiş bir hayâlimdir,
Gözüm mahrûm-ı nûr olsa, basîret pür-kemâlimdir.
Ne sûret peşreset bildim, ne sığ sevdâya baş eğdim,
O mektûm sîretin nûru, benim tek arzuhâlimdir.
Dokunmaz dest-i nâzenîn, mesâfe arş kadar muğlak,
Derûn-ı sînede bu dert, ezelden bir melâlimdir.
Sükûtun mermeri taştır, sabır bir kâse-i zehirdir,
Bu nârı nûra tebdîl eyleyen ancak celâlimdir.
Sorulmaz sırr-ı esrârım ne zâhidden ne bâdeden,
O beş harfin nihân ismi, mukaddes bir hilâlimdir.
Dil-i bî-çâreye sorsan, ne mülk ister ne fânî zevk,
O bir katr-ı duru sestir ki ömrümce zülâlimdir.
Gece şeb-yeldâya dönse, basar târîk-i zindânı,
Seccâdemde dökülen yaş, bu dergâhın helâlimdir.
Asâ-yı dert ile vurdum zemîne her kadem vaktî,
Taşın bağrında yankım var, o feryâd-ı amâlimdir.
Ne bilsin ehl-i sûret kim, nedendir bu garîb hicret,
Bana kenz-i hafî lütfu, bu dilsiz iştigâlimdir.
Gönül bağlandı vuslat vaktinin ser-levha emrine,
Rızâ kûyunda cân vermek, ebed tek ihtimâlimdir.
Erişmez akl-ı nâkıs bu muammâ-yı derûn içre,
Yıkılmaz bir hisâr oldu, bu sükûtum celâlimdir.
Fuzûlî nârına yansın Enes bî-çâre kaldıkça,
Figânım arşa yükselsin, bu sevda tek vebâlimdir.