Can Elıf Şiirleri - Şair Can Elıf

Gelirsen, dedim işte
“Yazdırma ,” diyorum.

Kalem titriyor
parmaklarımda,
kalbim doğruluyor;

Aşk, sana da aşk olsun…
Aşka düşüyorum, sen diye.

Senin düştüğün yerlerde
bir bahar gibi filizlenebilir miyim,
kırık bir dalın ucunda umut olur gibi?

Kalbim dersin !
Bir duanın içinde ismini anmaktadır.
Hoş bir duanın içinde her nefeste izi kalır.
Aşk bazen ses değil, bazen de aklına aniden gelmesidir.
Aşkın ne başlangıcı vardır, ne de bitişi,
Rüyalarımda sarıp sarmalayan naif bey,

Bağışlanmaktı aslında bir kalp ferahlığıydı,
Aşkta gurur olmazmış,
Aşık olduğumu seyyah olacağımı bile bilmiyordum,
Hayatta başıma gelmez aşk derdim.
Gelirmiş sırılsıklam kalbinin dik sokağına seyyah olup keşfim bile olurmuş,
Her ne varsa başına gelirmiş gülüşüne aldanıp bir kirpik reisin karşısında çocuk kalp edasında kalmakta varmış,

Babalar kızların en güzel ifade halidir,
Babalar kızlarının omurgasıdır ya,
Dik durma sebebidir ya,
Babalar kızlarının kaburgasıdır,
İçimden gelen her yeni umudun başlangıcıydın,
İçimden kuşlar geçiyor baba,

Şehirlerden geçtim,
İnsanlardan geçtim…
Kaybolmadım aslında,
Sadece kendime giden yolu geciktirdim.

En çok kendimde dağıldım,

Sevdasında bir garip …
Ailesinde, evinin en sessiz köşesinde saklı…
İşinde bir eksik, bir yarım kalmışlık,
Adı konmamış bir hüzün gibi…
Sevdi mi en çok o garipleşirdi,
Özledi mi içi kendine sığmazdı,

“yazdırma şiir” dedim kendimle konuştuğum anlarda,
çünkü kelimeler büyür sanıyordum içimde,
adını koyarsam acının, aşktı acı değildi
sek içilen rakının sarhoşluğunda bir elifinde aşk
duvarlara çarpıp geri dönecek diye korkuyordum.

Kalbinin kıyısına mıydı gülüşlerim,
Denizinde alabora oluyorum,
Gözler dolacak bulutlu buğulu,
Bir müjde taşır her gün umutla ,
İsmin kalbimin ilk harfiydi ,
Kirpiklerinde ömrüm gülümser mi,

Kalbine bir zamanlar sabah gibi doğuyordum.
Şimdi akşamın en erken saatiyim.
İçimdeki nergis bahçesi
susuz bırakılmış bir toprak gibi çatlıyor.
Sen fark etmiyorsun;
çünkü artık gölge vermediğim bir ağaçtım sana.