Nefes Ve Ufuk Şiiri - Can Elıf

Şiirine dokundum;
Sanki sabahın ilk ışığı
Çiğ düşmüş bir ovaya değdi.

Her dizesinde
Toprağın kokusu vardı,
Göğün mavisi vardı,
Ve insanın unuttuğu o masum çocukluk…

Yalın ayak yürüyen yalnız çocuk değildi;
Senin kelimelerin de
Yüreğimin en sessiz yerine
İz bırakarak geçti.

Anladım ki,
Özgürlük bazen bir rüzgârın sesidir,
Bazen bir çocuğun kahkahası,
Bazen de bir şairin
Kimseye söyleyemediğini
Şiire emanet edişidir.

Sen ovayı anlattın,
Ben ufkunu seyrettim.
Sen nefesi anlattın,
Ben içime çektiğim huzuru…
Peki ufkuma yansıyan ilk ışıksan..

Dilerim kaleminin yolu
Hiç kurumasın.
Her şiirin,
Yalın ayak umutlarla koşan bir çocuğun
Gülüşü kadar temiz,
Gökyüzü kadar sonsuz,
Ve yüreğe dokunan bir dua kadar
Derin olsun.