Ruhum seyyah oldu sevdanın yüceliğinde ,
Her fırtınanda alabora olup seyyah gezdiren ruhun mu?
Sahi neden bu sessizliğin ,
Gizli bahçem var seyyahlığında kimsenin ayak basmadığı senin sevdana her dem çiçek açan ,
Evinamın dersem evimdir yolumdur desem
Rında desem güzelliğinde gülümser mi dünyam ,
Evrende milyarlarca insan varken, bir tek senin varlığın geceme düşen ışık oldu.
Aynı masa,
zamana bırakılmış bir fincan kahve
ve duvara yaslanan bir sessizlik.
A
Ruh sevdasında eksildi, söyle bana..
Her gidişinle dünya taşlaştı omuzlarımda.
B
Ben de savruldum, rüzgârın labirentinde…
Kimi zaman fırtına, kimi zaman hafif bir meltem.
Yolumu bulurum her yağmurdan sonra,
çünkü bir zamanlar
aynı yağmurda ıslandık seninle.
Ellerin vardı,
üşüyen yanlarımı susturan.
Savur beni rüzgar akşamın bir saati,
Rüzgarla harlı ateşken kül oldum,
Yavaş yavaş ölüyorum toprağa düşer,
Tekrar filizlenmek için koca kış ya da bir ömür mü geçmeli,
Hayatta en güzel anlarda saf sevgi var!
Kaç renkte çiçek açar insan !
Zihnim,
alışverişte
kitapla insanlık arasında.
Pazarlığa otursan
yılların hatırına,
kaç derdin
Sana dair, söyledim,
Yazdırma, şiir dedim.
Susturduğun yerde,
Sessizliğim bir yıldız gibi gökyüzünde seni arar.
Kalbin kırılmasın,
Anlaşılmak mıydı mesele,
yoksa bir kalpte yer bulduğunu hissetmek mi?
Anlaşılmadığın şehirlerden geçtin,
kendinden geçtin.
Yörüngendeki mevsimler bile şaştı,
Sek içilen rakının demlenmesi miydi,
Yoksa bir kalbin sarhoşluğunda sesine hasret kalması,
Şerefe kalbim kor olsun yanmakta var ,
Aşkından sarhoş olduğum zamanlarda hülyalara daldığımı da bil,
Farkında mısın ki ?
Yokluğundaki varlığından habersizliğinde ruh oldum
24 saatte 12 saatlik uykusuzlukla,
Beynimin uyuşmuyor olması,
Ufkuma hüznün bulutları yansıyor,
Gözlerim senin olmadığın her yerde bulutlu buğulu,
Ben kendimden eksilerek nefes alamazken,
Uykuda rüya hali gözlerimde yol,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!