Can Elıf Şiirleri - Şair Can Elıf

Özür dilerim,

Korkularım vardı—
gecenin cebinde küflenen
paslı anahtarlarım.
Hatalarım vardı—

Sevdiklerindir değil mi evi çatı yapan?
Duvar tuğla örer belki,
ama yuvayı nefes kurar,
rüzgâr değirmeni gibi dönüp duran sessiz nefesler.

Peki ya içimdeki çıkrık kemiği kırıldıysa?

Geceler yoldaşımdı sabahın ilk saatlerine gülümse...
Sevdasına kapıldığım rüzgâra bir selam…

Ekim gelince içime düşer o tatlı telaş,
Hasat vakti gülümser zeytinler,
Ve ben—

Kıbrıs saftı.
Baba,
çocukluğuma kaç sarılmada özlem diner?
Çıkrık kemiği göğsüme batıyor.
Kalbim ritimsiz.

Gözlerin dersem.. ya kirpiklerindeki ömür?

Zaman…
ağır ağır akar,
bazen donar,

Ben incinsem de sen incinme diye
Kalbimi avucunda eriyen bir kar tanesi gibi
Sessizce bırakıyorum hayatından.

Hayatına renk katacaksa güzeldi;
Sen göğümde doğan ilk gün doğumuydun,

İnsanlar mı yüzüne maske takmışlar,
En çok da sevdiğin en çok masumiyet ondaydı,
Yüzü mütemadiyen güler gamzeme gülümser,
Sahi ne vakit dışarıya gülüp içte hüzün bulutu yükledin !
İçte ise hüzün yüklü bir buluttur
Sorarlarsa söylerim eskiciye satar kimi zaman ,

Cennetinden mahrum etme ,
Gülüşünün kıyısına , kirpiklerindeki her bir harene ,
Ciğerlerimdeki nefese,
Her bir zerrrene desem, sevildiğinde adam güçlenir, kadın güzelleşirmiş sevgilim

Günom; ciğerlerime inen nefesim,
Her zerreni keşfe çıktım bu sabah ,
Kollarında uzandığımda kalbinin ritmini,
Gamzemden öptüğünde kokunu,
Aşk buysa beni cennetine alır mısın?
Cehennemde de yansam kalbin yangını söner mi?

Güzel sevilir insan sevdiği kalbe günışır,
Güzelim der misin ?
Canım der misin ?
Günün güzel gelsin ki kalbine huzur yansısın,
Sinirlendiğinde sakinliğin olsun kalbim,
Öfken yerini sakinliğe bıraksın.