İçimde ateşten bir gömlek var,
Ne yangını diner ne de özlemi ,
Özlem mi vatan gibi vefalı sevgisine sahip,
Yangın mı hiç dinmeyen bir sızıya karşı direnç bandım ,
İlkti hep kalp sancısı der geçerim sandım ,
Nerden bileyim ateşten gömlek olup hep yakacağını sevgilim,
..Kalbim bir şehir, sen en parlak sokağı,
Kaybettiklerim gölgeler gibi geçer,
Ama sen… ayakta kalan tek ışığım hâlâ.
Geceler sessiz, yıldızlar uzak,
Ellerim boş, ama hatıraların sarmalıyor beni,
Özledim küçük kızın üşüyor,
Sarılmadığında araftayım yerim yok,
Tanrımdın ya ,
Evimizi yuva kılan babamdı,
Berattı ya kandilindi ya ,
Sessizce yalvarırım,
Uyku, bir zamanlar evdi.
Ev, senin sesindi baba.
Şimdi mezar taşı soğuk,
Ama toprağın altında bir bahar var.
Yağmur yürüdüğüm yolları çoğalttı,
Ayaklarım takatsiz,
Ölüm, kapıya dayanan bir rüzgâr değilmiş;
avuçta titreyen son nefesmiş.
Bu gece anladım.
Açılmayan telefon
karanlığın nabzı oldu.
Güzel insanlara gülümse..
Denize açılan sokakları var mı gönlünün kıyısının,
Karanfil ve begonvil memleketimin her sokak başı sevda,
Sen koktu kara sevda kokusu vardı,
Sahi uğrak verdiğin gönüle dayanmak nedir .
Ahmet Arif hasretinden prangalar eskitmişte,
Seni sevdiğimi kimse duymayacak,
Adın dilime değil içimin en tatlı hem hal olduğu yerde saklı ,
Akıl tutulmamsın, kalbimin ise olmazsa yaşayamam dediği,en güzel yangın ,
En sessiz en derin sızımsın bil ki denizinde alabora olsamda en huzur veren anlarımsın.
Kimse bilmeyecek seni nasıl sevdiğimi,
Bazı duygular anlatılınca eksilir diye korkuyorum sol yanım kalbime hayat veren hayat damarımsın,
Sevgili,
Adını her söylediğimde içimde bir nergis açıyor.
Karlısu’nun en soğuk sabahında bile
Senin kalbini düşününce içim ısınıyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!