Sabahın zifirisinde yürüyorum ,
Ne aklım bende kalıyor
Ne de ruhumdaki nefesim !
Ben seni hissediyorum her şiir her anıyı seninle yaşıyorum,
Yaşadıkça kalbinin koridorlarında yaşıyorum yürüyorum yürüyorum özlemim katlanıyor,
Bütün dünyam sen bütün zamanlar sen
Cem Adrian “Affet Bu Gece” fonda…
Masada yarım kalan bir kadeh rakı,
camda geceye karışan sessizlik.
Ben ise usul usul sana dalıyorum yine.
Dilimde sessiz bir özür var bu gece.
Elif Can’a
Kaleminin ucunda doğar sabah,
Bir mısra gibi süzülür umut,
Elif Can, adınla başlar cümle,
Sözünde ateş, yüreğinde bulut.
Çok özledim adamım,
özlemek değil bu —
adını her andığımda
içimde yer değiştiren bir mevsim.
bütün mevsimsel tutumlarda sen geldin.
Gönlüm, ortasında fırtına kopmuş bir deniz gibi şimdi be evlat…
Bir kaza aldı seni bizden, dedi annen ..
Gökyüzü yine maviydi ama
bir annenin yüreğinde güneş çoktan battı…
Kapının sesi her duyulduğunda umut filizlenip
sessizlikle soldu…
Gönlümden kuşlar geçiyor,
her biri bir düşüncenin kanadı.
Sessizce konuyor kalbimin kıyısına
ve yine sessizce uçuyorlar.
Yüzüm güneşe dönük,
Adım Elif’ti belki—
ince, uzun, tek başına.
Bir harf kadar yalnız,
bir kelime kadar yarım.
İnsan en çok sevdiği kıyıdan çekilir
Gezdiğin yerlere uğrak versem ,
Karşılaşır mıyız ilk heyecan ne de olsa,
Çocuk yüreklin aklıyla kalbi arasında mekik dokudu,
Yürüdüğüm yolların bana kattığı özlemle yoldaşlık ettim ,Sevgilim dersem yoldaşlığını alma ,
Zamanın durduğu anlarda kaldım,
Zihnim ziyaniya ya yenik düştü sarhoşluğunda ,
Ciğerim mevsimsiz tutulmalarda.
Göğsümde yitirilmiş sonbaharlar…
Takvimsiz, adı konmamış, hazansız.
Kaç mevsim eksildim,
kaç kez döküldü içim?
Tozu dumana kattığım yıllar
seni geride bıraktı sandım.
Oysa insan
en çok sevdiğini
gidebildiği yere kadar götürebiliyormuş.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!