Can Elıf Şiirleri - Şair Can Elıf

Sevgilim ;
Kalbim mesut ki sevgi dilini anladım,
Sana geç kaldığım için affet,
Çok geç buldum seni,
Sevgi dilinin şiirden anlaşmak olduğunu ,
Söyle sevgilim ruhum ruhuna dokundu ,

sessiz bir özürüm var kalbine sarılsam...

Ben sana hiçbir zaman fazla gelmedim,
belki sadece bensiz kaldığın anlarda eksiktim.
Hep senin kalbinin koridorlarında gezinen bendim..
Ama içimde büyüttüğüm sevgi

Sevgilim

Yağmur dedim hüznümü göstermezdi
Tüm acılar dinerdi sesinle.
Gökyüzü dedim güneşin en güzel günışığı olduğu her anda vardın .
Gün batımında bile tekrar doğumun umudu var .

muhakeme yaptım kendimce —
gelir gider hesabını tuttum herkesin.
Kimin borcu var hayata,
kim neyi eksik yaşamış,
hepsini yazdım.

Adıyaman Üniversitesi’nin rüzgârlı kampüsünde başladı
Ezgimle dostluğumuz.
On sekiz yaşın telaşlı kalbiyle yürüdüğümüz o yollar
Farkına varmadan bir ömürlük hatıra örüyordu.

Sen gülünce

Çok sevdim.
Bir denizin ayı sevmesi gibi —
dokunmadan,
çekilerek,
ama her gece yeniden ona dönerek.

Gidebildiğin yer, en uzak mesafe,
Kafandaki düşüncelerden dahi gidememendi.
İnsan nereye giderse gitsin,
Kafasındaki ve kalbindekiyle yol alırmış,
Tıpkı bir yıldızın, karanlıkta kaybolan ışığının peşinden gitmesi gibi.

Dayanamıyorum… içimde büyüyen özlem , cezası neden?
Neden insan, mesafelerde kaybolan bir gölgenin izini özler ki?
“Neden”ler, boğazımda düğümlenen paslı bir zincir gibi…
Rakının sessizliğinde, kendime ağır ağır batıyorum.
Kaybediyorum… sanki avuçlarımda kum, tutamıyorum artık.
Sessizliğin, kulaklarımda çınlayan bir boşluk gibi.

Kaybetmeden bulamazsın ,
varlığınla yokluğunda his kaybı yaşamak ,
Yaşama kafa tuttun mu,
Güçlü olup tevekküle kalbine dokundun mu,
Koşulsuz sevgi denir buna ,
Koşulsuz ise kanatlanır insan ,

Gülüşündeyim” dedin.
O an içimde bir gök yarıldı.

Sen,
Bulutsuz bir sabahın ilk mavisi,
Gecenin en sessiz yıldızı,