Cam Küre Kırığı Şiiri - Sabri Servetoğlu

Seni
sıska bir gölge gibi gördüm
Üsküdar akşamının kirli camında
bir adamla yürüyordun
ben geç kaldım
her şeye geç kalan adamlar gibi

elimde güller vardı
biraz ıslak
biraz utanmış
soldu hepsi
söyleyemedim

ah diyorum
dilim tutuluyor bazen
şehir de susuyor benimle
lal
abdal
ne fark eder
insan kendine bile yetişemeyince

içimde mevsim bozgunu
bahar dediğim şey
bir anda sonbahara dönüyor
senin yüzünden değil belki
senin yokluğundan

seni başkasıyla görünce
cam bir küre kırılıyor içimde
kar yağıyor
usul usul
ve ben içeride kalıyorum
kıpırtısız

üşüyorum
bunu başka türlü anlatamıyorum
aşk dediğin şey
belki de böyle bir soğukluk

gözümde eski anılar
siyah beyaz bir film gibi
yarım kalmış replikler
sigara dumanı
ve kapanmayan bir gece

nilüferler diyorum
papatyalar
güller
hepsi
bir daha açar mı
bilmiyorum

başkasına gülümseme
diyorsun içimden
çünkü gülmeyi
en önce ben unuturum

ben seni severken
kardan bir adama dönüyorum
erimeyen
konuşmayan
ve hep aynı yerde duran

ve inan
ben seni severken
çok üşüyorum