Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Umuduna kurşun dök benden uzak kaçarsa
Çak kibriti yak gitsin sende benden ne varsa

Saçlarından bir tutam kes bırak baş ucuma
Ettiğine ağlama uyarsa eğer sana

Hakkın huzurunda Allah indinde
Öfkenin sulh edildiği gün bugün
Göğe el açılan şehit yurdunda
Günahın affedildiği gün bugün

Şanlı süvariler kanatlı atlar

Ne sokak adı kaldı ne kapı numarası
Kayboldum, adressizim yokların içindeyim
Her yanım yıkık dökük etrafımda çığlıklar
İnkarcı, tuzu kuru çokların içindeyim

Felaket simsarının öten borusu oldum

Kapıya yaslanıp yollara yamaç
Koynuna koydun mu hiç ellerini
Sevgiliyle gelen sıcaga muhtaç
Dokundun mu yare aç ellerini

Yürek mi yorulur gönül mü kurur

Senin şehrinin sokakları çekiyor beni
Kokun çekiyor
Sen çekiyorsun
Seni çok sevdiğim için oluyor her şey
Kulağımda titrek sesin
Aynalarda gülüşün

Gün ufka inerken Sivas gar’ında
Ardından öylece baktım ağladım
Otobüs perondan çıktığı anda
Derinden bir eyvah çektim ağladım

Bir halden bin acı doldu içime

Ne ağlarsın, sağa sola dökülüp
Bir sen büyümedin zorlu şartlarda
Soğuklarda korkuları örtünüp
Ben de yattım bahçelerde parklarda

Bilgiçlik taslayıp kesme kendini

İçindeki adaletten kaçan kaypak yürekli fani
cehennem ateşi cümlelerle nefret dolusu kuyulara
dostum dediklerini gömüyor
Gözlerini görseniz korkarsınız diplerinden uçurum uğultusu kabir sessizliği yükseliyor
elleri küf kokuyor
ecel korkusunun önünde uçuyor zaman

Nerde sabah orda akşam, günü günle ezenine
Güzel düşündüm inandım, oyun kurup yazanına
Şu dünyanın ipe gelmez şatafatlı düzenine
Daldım diyenlere koştum yolum aklıma gelmedi

Bakınca saksılardaki bahara
Aklımdan sen geçersin
Kah pencere önünde kah balkon kenarında
Kapatıp gözlerimi, açarım göğsümü
Güneş beni seyreder bütün hikayesiyle
Tozlanmış hayalinin arkasında