Ağladım Şiiri - Bilal Karaman

Gün ufka inerken Sivas gar’ında Ardından öylece baktım ağladım Otobüs perondan çıktığı anda Derinden bir eyvah çektim ağladım Bir halden bin acı doldu içime Gözündeki yaşlar gitti gücüme Vururum döşüme gelmez biçime Duvarın dibine çöktüm ağladım Meçhule şahlandı ayrılık atı Karardı bir anda gök denen çatı Sigara denilen düşman illeti Peş peşe kaç kere yaktım ağladım El açtım Mevla'ya dilendim aman Başa gelmeyince bilinmez yaman Yolumu bürüdü hoyrat bir duman Yüzümü önüme yıktım ağladım Önüne geçip de dur diyemedim Elini yüzüme sür diyemedim Al beni de götür yar diyemedim Dilimi dişimi sıktım ağladım Bu nasıl vedaydı bu nasıl işti Dudağım kitlendi takatim düştü Haziranda sanki her taraf kıştı Bagrımdan baharı söktüm ağladım Aşkınla hasreti yenersin diye Bir durak ötede inersin diye Umut bu ya belki dönersin diye Ardından bir tas su döktüm ağladım Rüzgarla savrulan küllere döndüm Yaprağı sararmış güllere döndüm Damla damla doldum sellere döndüm Kızıl nehre doğru aktım ağladım Belki sen tamamdın Bilal’dı eksik Bazen dağlar, bazen engeldir eşik Onlarca yıl geçse kanar bu kesik Çaresiz boynumu büktüm ağladım... Bilal KARAMAN