Ağlama Şiiri - Bilal Karaman

Ne ağlarsın, sağa sola dökülüp Bir sen büyümedin zorlu şartlarda Soğuklarda korkuları örtünüp Ben de yattım bahçelerde parklarda Bilgiçlik taslayıp kesme kendini Sözün çürüğüyle asma kendini Bir de beni dinle kasma kendini Gül yaprak açar mı hiç çoraklarda Oyunlar sınırlı, izin şartlıydı Kurallar katıydı, ceza katlıydı Günler ne güzeldi, nasıl tatlıydı Ekmeği bandığım o bulaklarda Tuzlu göl yolunda tarla başında Temmuz sıcağında şubat kışında Az koşmadım naylon topun peşinde Pustum, duldalandım dar sapaklarda Çocukluk ne bilsin kavgada küs'ü Yoklukla can bulur varoş türküsü İçime düşünce dayak korkusu Saklanıp uyurdum susuz arklarda Gölgeler belirse sesler yaklaşsa Endişem azardı kediler kaçsa Bu şehir bir dile gelse konuşsa Az sabah etmedim boş sokaklarda Yasaklara karşı koyup tavrımı Atmışlığım vardır cesur adımı Kalpten ok geçirip kendi adımı Kazıdığım oldu köhne banklarda Durumu perişan bir gün görmemiş Nicesin tanıdım sefa sürmemiş Osman Oktay Çiko Haceli Memiş Arkadaştık zay i oldular çarklarda Unutmak intihar yaşarım halen Neler yaşamışım şaşarım halen Aklıma düşünce üşürüm halen Dudağım titriyor yaşım kırklarda Bilal-im savaştım çok bedel verdim Ömrün hırkasını sevgiyle ördüm Zirveyi de gördüm dibi de gördüm Hayat düşe kalka yürür şarklarda....Bilal Karaman (Bilal-i)