Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Putlarına gülücükler dağıtan
Etle kemikten örülü
Tenine dil süren nefislerin
Elbisesiz düşlerine
Mahremi şuh eden edep
İşte benim katilim

Ne yollara bakışım
Ne de güneşin batışını seyre duruşum sebepsiz

Ne uykularımın bölünüşü
Ne de dalıp gitmelerim sebepsiz

Suçlarla anılacaksam
Her günah üstümde kalacaksa
Sen ben de kalma

Mesela,
Hiroşima ya atılan bomba

Venüs’ü kaldıran ay görümü
Koynunda güvercin yüreği atar
Bir gönül kopar bağırdan
Bilmeceler utangaç
Kanat çarpar kafesine
Kendini yitirdiğin

As Beni Kirpiklerinden

Hayalini kura kura
Gecelerim sarhoş oldu
Takıldım düştüm çukura
Sana varan bu son yoldu

Uyan Şatıroğlu duy neler oldu
Dört bir yanım gören körlerle doldu
Lokmasın paylaşan komşular öldü
Kimseler kimsenin derdine yelmez
Şu dünyaya bir Veysel daha gelmez

Hayali cemalinle sınanıyorum her gece
Kalbime nakş olan çehren
Sonsuzluğudur tutkunluğumun

Çağın aşklarına meydan okuyan sevmişliğim
Gülümseyen gözlerini

Can ciğer kadim dostum ilk göz ağrım sultanım
Azıcık ayrı düşsem sanıyom dünyam yarım
Ne kadar şanslıymışım ne kadar bahtiyarım
Kimliğimde mühürsün, alnımda yazı Sivas
Anadolu yıldızı Selçuklu kızı Sivas

Bana bugün de anlat
Seni anlat

Göklerinin maviliğini
Dalgalarının derinliğini
Rüzgârının serinliğini anlat

Dokunmaları doyuracak zamanı
Hiçbir yalan kandıramazdı

Aşkın tutkusunu tartacak
Duygunun ölçüsünü arıyordu