Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Dokunmaları doyuracak zamanı
Hiçbir yalan kandıramazdı

Aşkın tutkusunu tartacak
Duygunun ölçüsünü arıyordu

Umuduna kurşun dök benden uzak kaçarsa
Çak kibriti yak gitsin sende benden ne varsa

Saçlarından bir tutam kes bırak baş ucuma
Ettiğine ağlama uyarsa eğer sana

Hakkın huzurunda Allah indinde
Öfkenin sulh edildiği gün bugün
Göğe el açılan şehit yurdunda
Günahın affedildiği gün bugün

Şanlı süvariler kanatlı atlar

Ne sokak adı kaldı ne kapı numarası
Kayboldum, adressizim yokların içindeyim
Her yanım yıkık dökük etrafımda çığlıklar
İnkarcı, tuzu kuru çokların içindeyim

Felaket simsarının öten borusu oldum

Kapıya yaslanıp yollara yamaç
Koynuna koydun mu hiç ellerini
Sevgiliyle gelen sıcaga muhtaç
Dokundun mu yare aç ellerini

Yürek mi yorulur gönül mü kurur

Senin şehrinin sokakları çekiyor beni
Kokun çekiyor
Sen çekiyorsun
Seni çok sevdiğim için oluyor her şey
Kulağımda titrek sesin
Aynalarda gülüşün

Can ciğer kadim dostum ilk göz ağrım sultanım
Azıcık ayrı düşsem sanıyom dünyam yarım
Ne kadar şanslıymışım ne kadar bahtiyarım
Kimliğimde mühürsün, alnımda yazı Sivas
Anadolu yıldızı Selçuklu kızı Sivas

Bana bugün de anlat
Seni anlat

Göklerinin maviliğini
Dalgalarının derinliğini
Rüzgârının serinliğini anlat

İçindeki adaletten kaçan kaypak yürekli fani
cehennem ateşi cümlelerle nefret dolusu kuyulara
dostum dediklerini gömüyor
Gözlerini görseniz korkarsınız diplerinden uçurum uğultusu kabir sessizliği yükseliyor
elleri küf kokuyor
ecel korkusunun önünde uçuyor zaman

Nerde sabah orda akşam, günü günle ezenine
Güzel düşündüm inandım, oyun kurup yazanına
Şu dünyanın ipe gelmez şatafatlı düzenine
Daldım diyenlere koştum yolum aklıma gelmedi