Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Korktum şeytanın şerriyle
Doğru yoldan sapmaktan
Yanlış anlaşılmak kadar
Korkmadım yanlış yapmaktan

Kaç kez öfkelendim indim

Tasın tarağın toplayıp gideceksin gitmesine
Cehaletlik virüsünü silip de götür korona
İnancım var sonun yakın biteceksin bitmesine
Hainlerin sürüsünü bulup da götür korona

Ekmeğine salça süren onlarca batıl dinlerin

Çiçek açmadı diye
Dalı incitme gönül
Petekteki sır niye
Balı incitme gönül

Aşkla seyrine dalıp

Zamansızca geç evimin önünden
Ayda yılda bir kez olsa beklerim
Gece gündüz Allahın her gününde
Göl olur boşalır göz bebeklerim

Camda perde ardında ben yorgunum

Artık sevsen de hoş sevmesen de hoş
Küsemedim amma kırgınım sana
Geriye dönmeye çalışsak da boş
Küsemedim amma kırgınım sana

Bazı insanlar vardır günlük yaşantımızda
Kadrini kıymetini bilemeyiz bir türlü
Gelişleri bahardır, Eylül gibi giderler
Gözyaşlarını görüp, silemeyiz bir türlü

Kızıl kıyamet kopsa yer oynasa yerinden

Deniz hırçınlaşmış adeta intikam alır gibi kıyıları dövüyor
Kar gibi beyaz yalnız bir martı
Dalgaların arasında bir kaybolup bir gözüküyordu

Çocuk annesinin ellerinden sıkı sıkıya yapıştı
Gözleri yağmur dökmeye hazır bulut gibi dolmuştu

Toprak, geceyi yorgan eder üstüne
Gözlerin çıkar gelir işte o anda

Gözlerin, papatyalardan süzülen
Çaresizliği sicimle yazgılandıran
Uçurum çukuru bir hülya

Mazideki yıllarım dudak büküp halime
Gözlerimin önünden gelip geçtiler bugün
Sır gibi sakladığım gün görmeyen gülüme
Uzaklardan el edip gülüp geçtiler bugün

Andıkça alevlenen hatıralar korkaktı

Maziye dalan gözlerim
Hep mi uzaktan bakacak
Hasret yorgunu damlalar
Mısralarıma akacak

Siteme döndü efkarım