Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Ne Hikaye Ne Masal

Umut koymadım ektim hicran çöken dağıma
Bir çiçek muştulandı kuruyan toprağıma
Tanrının bir lutfuydu boştu her şey her taraf

Can suyum senle coştu nehir bakışlı kadın
Damla damla biriktir vuslat gölün yap beni
İçimi serinletir, düşlediğim de adın
Sevgini ört üstüme yüreğimden öp beni

Tırnağın zarar görse yakarım tüm şehrini

Hayatıma bir şey katamıyorsan
Ne işin var benle uzak dur benden
Verdiğin sözleri tutamıyorsan
Ne işin var benle uzak dur benden

Sevgili olmadın bacım olmadın

Annem misin, babam mısın, sevgilim misin?
Ne işin var gece gece çık git rüyamdan
Selamın yok sohbetin yok eller gibisin
Ne işin var gece gece çık git rüyamdan

Dönüşü olmayan yolda sona dayandım

İnsana insanız bozkır doğamız
Milenyum diyorlar katil çağımız
Kovanı götüren vekil ağamız
Bal sağmıyor oldu bizim Sivas’a

Boş yere küs olduk boşa darıldık
Ne o yar çağırdı ne ben gel dedim
Nutkumuz tutuldu lal olduk kaldık
Ne o yar çağırdı ne ben gel dedim

Lokmamızı paylaşırken el olduk

Yine akşam oldu yine sen yoksun
Gün geçtikçe daralıyom nerdesin
Güneş batıyormuş, durmasın batsın
Sitemleri sıralıyom nerdesin

Başa gelen neydi nasıl iş oldu

Dağ dağı görende rüzgârlar susar
Güneş gökyüzüne kendini asar
Cennet kokan tenin sinemde eser
Hani sen nerdesin ben ne haldeyim

Sen baharın kızı sen gül kurusu

Akşam oldu gün tepeyi aşıyor
Boynum bükük ağlıyorum nerdesin
Gözyaşlarım göle döndü taşıyor
Damla damla boğuluyom nerdesin

İsyanların duvarları yarıldı

Yaprak açtım diye şımaran çiçek
Türüm türüm kokan dalların hani
Bağrında geçinen kanatsız böcek
Şebnemin, şerbetin balların hani

Kırılan kalp murad almış mı olur