Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Gözümün nuru bebeğim ömrümün nazlı çiçeği
Hangi ara büyüdüyse uçup benden gidecekmiş
Baharlarımın goncası evimin ballı böceği
Kendisine yeni hayat seçip öyle gidecekmiş

Su akar yolunu bulur gönül yürür benzerine

Ateşi küle çevirip
Aşkı şiirleştiren gözlerini kapatarak
Arkana bakmadan gidiyorsun

Yeminleri, duaları
Birlikte yazdığımız şiirleri yetim bırakarak

Öyle ya da böyle ömür bitecek
Yolun açık olsun git güle güle
Benim yalnızlığım bana yetecek
Yolun açık olsun git güle güle

Seni kendim gibi bildim bileli

Ben de bu dünyadan sessiz sedasız
Göçüp gideceğim gelmemiş gibi
Ömür tarlasını sürdüm sefasız
Göçüp gideceğim gelmemiş gibi

Vakit akşam oldu daraldı ara

İrem bağlarının ahu çiçegi
Sevda yokuşunda açan gonca gül
Çorak gönüllerin tatmayacağı
Aşkın iksirinden içen gonca gül

Tikeniyle hemhâl yar ile yaren

Rüzgarına laf mı attım
Bu ne trip bu nasıl naz
Kendimi hesaba tuttum
İlgim mi az, sevgim mi az

Bilemedim neydi derdin

Çiçek açmadı diye
Dalı incitme gönül
Petekteki sır niye
Balı incitme gönül

Aşkla seyrine dalıp

Yüreği yaralım gurbet bakışlım
Gönül dostum sen Sivas a hoş geldin
Kirpikleri gece, gözleri yaşlım
Gönül dostum sen Sivas a hoş geldin

Haber saldım mektup yazdım tez elden

Gönül gel seninle bir karar kılak
Çağrılan her yere gitmiyek gayri
Geçmişin izini kökünden silek
Zehiri bal diye yutmuyak gayri

Dün eskide kalsın biterse bitsin

Mevsim yaprak dökse dönse de güz e
Bahara giden yol kıştaymış meğer
Asırı devirip gelsek de yüz e
Gönül on sekizlik yaştaymış meğer

Gölgeye gölgesi düşmez velinin