Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Ezberleri bozan farklı bir çağrı
Göz göze gelince dolan gözlerin
İçimde dinmeyen asil bir ağrı
Karanlık kirpikli olan gözlerin

Güneşi gördükçe doğrulan başak

Dağ bayır yeşerir sevinçler başlar
Son cemre toprağa düştüğü zaman
Kelebekler uçar, çöp taşır kuşlar
Kuzular kırlara koştuğu zaman

Gözünün Yaşını Görsün İstanbul

Kalbimle eğleşip ilmek attığın
Ağını başına örsün İstanbul
Kanıma girdiğin onca yılların
Hesabını senden sorsun İstanbul

Yağmur taşıyan göklerin
Alaz döşlü, nazar benekli nazlısı
Kalbinin kanatlarını
Uçurturken aşkın tılsımlı sesleri
Savrulan saçlarının üzerinde mavi kanatlı bir kelebek
Gamzelerinin, hüzünlerimi öldüren gülümsemesiyle

Sebepsiz bir kavganın çiçek kokan teninden
Ayrıldım aşkla ruhun birleştiği yerinden
Tanrı bilir iyiyi o hep doğruyu söyler
Ben gitmeliydim önce gelincik gözlerinden

Semazenler semahta, cemde kırklar yediler

Gelincik II


Tutuşturduğunu, cennet bahçeleriyle
Avundurduğunu sanan
Sen de dayanamadın sevmelerime

Gözümün nuru bebeğim ömrümün nazlı çiçeği
Hangi ara büyüdüyse uçup benden gidecekmiş
Baharlarımın goncası evimin ballı böceği
Kendisine yeni hayat seçip öyle gidecekmiş

Su akar yolunu bulur gönül yürür benzerine

Ateşi küle çevirip
Aşkı şiirleştiren gözlerini kapatarak
Arkana bakmadan gidiyorsun

Yeminleri, duaları
Birlikte yazdığımız şiirleri yetim bırakarak

Öyle ya da böyle ömür bitecek
Yolun açık olsun git güle güle
Benim yalnızlığım bana yetecek
Yolun açık olsun git güle güle

Seni kendim gibi bildim bileli

Ben de bu dünyadan sessiz sedasız
Göçüp gideceğim gelmemiş gibi
Ömür tarlasını sürdüm sefasız
Göçüp gideceğim gelmemiş gibi

Vakit akşam oldu daraldı ara