Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Dosttan uzak kabuk tutan izimi
Soyuyorum dedim inanmadılar
Hedefe varmadan dönen sözümü
Dövüyorum dedim inanmadılar

En güçlü ilaçtır sabır geçimde

Kapıları açık eden
İnsanlık bir kredidir
Toplumu yenilmez kılan
Sanmayın ki adedir

Dürüstlük gibi sermayen

İnsanlar içinde insan aradım
Buldun mu derseniz cevap yok bende
Üzülmekten başka neye yaradım
Güldün mü derseniz cevap yok bende

Nicesin tanıdım ne yerler gördüm

Bazen yalın ayak bazen aç açık
İnsanlar içinde insan aradım
Ne akıllı dedim ne aklen kaçık
İnsanlar içinde insan aradım

Gecemi gündüze kattığım oldu

Toprağı eritip makineler yapıyor
Telleri konuşturuyor
Demirleri uçurtuyoruz

Yetmiyor
Ruhumuzu parmaklarımıza teslim ediyor

Nice sevgililer misafir ettim bir bilsen
hiç birinin varlığımdan haberleri yokken
Kaçını, kaç kez hayallerimle buluşturdum
çekip bastım bağrıma sevmişliğim çılgınken

Kalbim titrer oldu bu aralar durduk yere

Söndürdüğün küllerinden yanmıyor
Gönül küstü yandığını anmıyor
Aşklar bir gecelik oldu olalı
Karanfil parmaklar kınalanmıyor

Ne sen o eski sensin, ne de ben bende kaldım
Kalbimi kırdığın gün, geçimsiz adam oldum

Yan yana gelmiyorum her aklıma esenle
Kavgalıyım herkesle herkes davalı benle

Seni nasıl anlatsam nasıl söylesem seni
Tek cümle eksik yazsam tarih ayıplar beni
Geçmişin bahar bahçe gönlümden daha yeni
Çiçeklerin solmaya güllerin aça şehir
Hürriyet ateşinin yandığı yüce şehir

Bir kartal pençelerini kopartıyor içinde gökyüzünün
Bulutlar kızıla bürünüyor param parça
Ve bir güvercin bırakıyor kendini uçurumdan
Ey yüce dağların üzerindeki beyaz boncuk
Ey çağlayanların köpüren suyu
Ey benim asi ruhum