Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Günlerden Pazar
Ya da, iş güç olmasa o gün sende kalsam
Benimki alışkanlık ya
Her zamanki gibi erken uyanır
Seni uyutmaz rahatsız ederdim
Sen kafanı yastığının altına gömerdin

Sen duyamazsın
Yalnız gecelerin dokunaklı şarkılarını
Kör ve ama birine dertlerini anlatamazsın
Soğuk banklarla sızlanarak
Yıldızların dileklerine yağacağı zamanı bekleyemezsin
Üşüyen yakanı kulaklarına kadar çekip

Neredesin, ne haldesin diye
Soracak olursan

Bozkırın aşkla açan
Çiçeklerinin şehrinde
Kapattım gözlerimi

Herkes kendi baş derdinde
kim neylesin kim kime
Gurbet elin gonca gülü
şifa değil derdime
Karlar kalkmış çiçek açmış
bahar gelmiş yurduma

Ganimet Salih’indir göz koyduğu her yerde
Nankör Salih yakınır, der kör talih körlerde
Oysa dört ayaküstü, düştü son ki seferde
Yeni adet çıkarttı dur merkebim dur be çüş
Ankara’ya varınca bir hoş oluyor bir hoş

Herkes sevdiğine canla koşarken
Sevmekten korkmalar sana mı kaldı
Kuşlar çör çöpünen yuva yaparken
Dünyamı yıkmalar sana mı kaldı

Saygıyla önünde eğildim diye

Güneş gibi durur başında alı
Gölge mi olurmuş zakkumun dalı
Aylardan haziran günlerden salı
Aşık oldum o gün sana ölürüm

Birazcık geç kalsan halin sormasam

Kıymet vermişliğim insan olana
Gani gönüllüyüm ganimet sanma
Çürümek yetmez mi ibret alana
Helal olmayanı hak nimet sanma

İçi çürük dışı kalay olanı

Dönen dönsün sevgi bizim yolumuz
Yolcunun yoldaşı sarı papatyam
Sasımız sözümüz gülen yüzümüz
Sevmek yolun başı sarı papatyam

Bulut alçalınca, kaçar karınca

Hangi kitap da yazdı, bu nasıl bir ölümdür
Sen yaşa, ben öleyim, ben öleyim Sedanur
Bu kaçıncı katliam, bu kaçıncı zulümdür
Sen yaşa, ben öleyim, ben öleyim Sedanur

Sen açmamış çiçeksin, sen ballı bir böceksin