Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Benim barış kavgamı, dünya tersinden almış
Onun bunun dölleri, mazluma tehdit salmış
Yiğitliğin meydanı, kahpeyle puşta kalmış
Türk ün yurdu bölünmez, tüm dünya böyle bilsin
Türk’ün oğlu Türk’üm ben, piyon gitsin şah gelsin

Maksadım kırmak değil sakın beni kınama
Gönül denen testinin sabrı taşıyor gardaş
Boşa yorulma diyon tak ediyor canıma
Neler yaşadım gördüm ruhum üşüyor gardaş

Dur hele, telaş etme, susanlardan değilim

Ağır aksak bir halde yarım yamalak canla
Anıları yad edip yoklamışsın öyle mi?
Sanki ilk günkü gibi büyük bir heyecanla
O ağacın altında beklemişin öyle mi?

Gölgesi hasret yüklü, dalları salkım saçak

Ne haldeyim beni anla
Öyle muhtacım ki sana
Vurulduğum bakışınla
Gözlerini gönder bana

Eskiden olduğu gibi

Kalbin kan tutan gürültüsünde boğuluyorken ben
Bırak kabuk tutmayan yaram acısın her gün yeniden
Geleceğim diyorum sana, söz kimselere uğramam
Tuz göllerine attır beni eğer vazgeçersem senden

Hani
Aklımın sende
Gözlerimin yollarda olduğunu bile bile
Hatrın kalmasın misalinden
Nasılsın diye soruyorsun ya
Öyle uzun uzun anlatmayım kendimi

1-
Ben seni;
Değirmen taşında bereketlenmeye hazır Buğday tanesi gibi bekledim
Yaşanmamış bir hayat gibi sevdim
2-
Samimiyet çıplak olmalı

Ne ipe geliyor ne de bir sapa
Şeref şerefsize ne yapsın gardaş
Ne söz kar ediyor ne yağlı sopa
Şeref şerefsize ne yapsın gardaş

Kaynayan kazanda pişmeden taştı

İÇİMDEKİ VOLKAN MUHTAÇKEN SUYA
ÇEVİRDİN YOLUMDAN DÖNDERDİN BENİ
SULARI ÇEKİLMİŞ DİPSİZ KUYUYA
YÜREĞİMDEN VURUP İNDİRDİN BENİ

NE YÜZÜNE GELDİM, NE SORU SORDUM

İğde çiçek açtı ibibik uçtu
Arının suyundan kelebek içti
Kınalı turnalar yamaçtan geçti
Aşkımız vuslatsız kaldı sevdiğim

Yaşadığım dünyam şehirim sensin