Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Ne ipe geliyor ne de bir sapa
Şeref şerefsize ne yapsın gardaş
Ne söz kar ediyor ne yağlı sopa
Şeref şerefsize ne yapsın gardaş

Kaynayan kazanda pişmeden taştı

İÇİMDEKİ VOLKAN MUHTAÇKEN SUYA
ÇEVİRDİN YOLUMDAN DÖNDERDİN BENİ
SULARI ÇEKİLMİŞ DİPSİZ KUYUYA
YÜREĞİMDEN VURUP İNDİRDİN BENİ

NE YÜZÜNE GELDİM, NE SORU SORDUM

İğde çiçek açtı ibibik uçtu
Arının suyundan kelebek içti
Kınalı turnalar yamaçtan geçti
Aşkımız vuslatsız kaldı sevdiğim

Yaşadığım dünyam şehirim sensin

Ey yücelerin yücesi ey sultanların sultanı
Bir huriye gönül verdim badesin içirecen mi?
Sevabımla günahımla kulun kölen olan beni
Kader çizgime dokunup sevinçten uçuracan mı?

Dagarcığım şiskin değil, bir lokma ekmek bir kaşık

Sultanlar sultanı âlemler şahı
Buyur et kapında kölen olayım
Gizli yaraların eşsiz cerrahı
Nasip et yolunda ölen olayım

Aşığım aşkınla bağrını yakan

Susma İstanbul

Köyümü yuvamı terk edip senin
Ayağına geldim susma İstanbul
Bulutlar ağlıyor yaslı mı günün
Döşüme döşüme esme İstanbul

Alaca karanlık günle örtüşür
Susunca kuşların kanat sesleri
Şehir yalnızlaşır agaçlar üşür
Susunca kuşların kanat sesleri

Güneş çekilirken hüznünü eker

Değmeyene değer verdim
Üşüyorum üşüyorum
Gönlümleymiş meğer derdim
Küsüyorum küsüyorum

Esir aldı bir yarımı

Şu yalan dünyada karneme düşen
Tek zayıfım sendin sınıfta kaldım
Bir günde kırk kere karar değişen
Tek zayıfım sendin sınıfta kaldım

Bir diğer yarımdın mutlu yanımdın

Eskiden, toprak gibi, toprağı sever
İnce çubuklarla çizgiler çizer, olmazdı eşeler
Tozlara belenirdik

Çamurdan havuzlar,
Bahçe duvarı çakıl taşlarından evler yapardık