Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Sultanlar sultanı âlemler şahı
Buyur et kapında kölen olayım
Gizli yaraların eşsiz cerrahı
Nasip et yolunda ölen olayım

Aşığım aşkınla bağrını yakan

Susma İstanbul

Köyümü yuvamı terk edip senin
Ayağına geldim susma İstanbul
Bulutlar ağlıyor yaslı mı günün
Döşüme döşüme esme İstanbul

Alaca karanlık günle örtüşür
Susunca kuşların kanat sesleri
Şehir yalnızlaşır agaçlar üşür
Susunca kuşların kanat sesleri

Güneş çekilirken hüznünü eker

Değmeyene değer verdim
Üşüyorum üşüyorum
Gönlümleymiş meğer derdim
Küsüyorum küsüyorum

Esir aldı bir yarımı

Şu yalan dünyada karneme düşen
Tek zayıfım sendin sınıfta kaldım
Bir günde kırk kere karar değişen
Tek zayıfım sendin sınıfta kaldım

Bir diğer yarımdın mutlu yanımdın

Eskiden, toprak gibi, toprağı sever
İnce çubuklarla çizgiler çizer, olmazdı eşeler
Tozlara belenirdik

Çamurdan havuzlar,
Bahçe duvarı çakıl taşlarından evler yapardık

Kalbim başka dilim başka diyorsa
Yazmasın kalemim kırılsın gardaş
Güneşim doğmasın yalanım varsa
Ömrüme pranga vurulsun gardaş

Bozuldu kalbimle aşkın arası

Gökyüzü masmavi
Toprak yumuşak
Buram buram hasret yayılıyor baktığım her yöne
Bir rüzgar geçiyor buralardan
Bir kakül düşüyor kaş arasına
Hiç unutamadığım bir güzellik dokunuyor döşüme

Seni kendim için sevseydim eğer
Kuruyan yaramı deşer miydim hiç
Hayırsız olduğnu bilseydim eğer
Şu karlı dağları aşar mıydım hiç

Gülüşün gökyüzü, cemalin ay’dı

Kızılcık dudağın aşk öpülesi
Kahverengi gözler efsun ötesi
Ruhumu gasp eden o titrek sesi
Senin diye sevdim sen diye sevdim

Merhabayı kesip açma arayı