Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Susma İstanbul

Köyümü yuvamı terk edip senin
Ayağına geldim susma İstanbul
Bulutlar ağlıyor yaslı mı günün
Döşüme döşüme esme İstanbul

Alaca karanlık günle örtüşür
Susunca kuşların kanat sesleri
Şehir yalnızlaşır agaçlar üşür
Susunca kuşların kanat sesleri

Güneş çekilirken hüznünü eker

Değmeyene değer verdim
Üşüyorum üşüyorum
Gönlümleymiş meğer derdim
Küsüyorum küsüyorum

Esir aldı bir yarımı

Şu yalan dünyada karneme düşen
Tek zayıfım sendin sınıfta kaldım
Bir günde kırk kere karar değişen
Tek zayıfım sendin sınıfta kaldım

Bir diğer yarımdın mutlu yanımdın

Eskiden, toprak gibi, toprağı sever
İnce çubuklarla çizgiler çizer, olmazdı eşeler
Tozlara belenirdik

Çamurdan havuzlar,
Bahçe duvarı çakıl taşlarından evler yapardık

Gün batımını izlemeye daldığımda
benliğimden söküp atamadığım
sebebini bildiğim bir sancı düşüyor içerime

Bozkırın ortasında kan ter içerisinde oynaşan kısrakların toynak gürültüleri sağrılarında saltanat yarışındaki kelebeklerin sıçramalarıyla kişnemelere karışan karmaşa uzaklaşarak gidiyor gözlerimin önünden

Merakta kalma
İnan ki uykularım bölünmüyor
Gecenin bir vakti
Kendimi sokaklara da atmıyorum
Düşler
Hayaller

Kepenek suyunda çeşme başında
Muhabbet can bulur uzun kışında
Geçimin derdinde lokma peşinde
Göç verip içini dağlayan şehir

Nice gönül kaldı gonca gülünde

Gününü gün edip giden bahardan
Kalanı yar diye sevdim bir zaman
Kevser’i görmeyip acı pınardan
Dolanı yar diye sevdim bir zaman

Cennetin celbiydi endamında naz

Oysa, her kes aynı nefesi alıyor bu dünyada
Ve herkes yandığını, herkes sevdiğini sanıyor sevgiliyi
Kimi sırtına biniyor, kimi sırtını sıvazlıyor
Bazıları nefret ede ede mecburen sindiriyor içerisine
Kırdığı parçaları öpüyor kimileri
En acımasız olanını, en kıymetlileri yapıyor