Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Çağdaşlıktan geri kalmaz çalışır
Lokmasını garibanla bölüşür
Zalimlerle döne döne dövüşür
Kurt bakışlı kartal pençeli erler
İşte ona bizde yiğido derler

Bu sabah
Güneş nazlı, ortam sessiz, hava biraz ıslaktı
Şiir, yaz beni diyordu

Kalem, kağıt ve hatırı sayılır bir çay aldım
Düşündüm, düşledim,

Lal bir ateşin pençesindeyim
Gecelerime kurtlar saldırıyor
Cellâtlar kapanlarını biliyorlar
Sokaklara çıkıyor düşüncelerim

Kapkara kuşlar

Akşamın bir vakti gelip ansızın
Karşıma oturdu kahve gözlerin
Ayazı çözüldü camdaki buzun
Maziye götürdü kahve gözlerin

Düşlerin perdesi kırk türlü yama

Ve…
Kalem dile gelir

Unutulan aşkların son yolcusu
Senin silahın benim
Duvar diplerinde öldürdüğün

Kalemimin dili sanki ben değil
Gizli düşlerimi ele veriyor
Dostluğum ebedi, küs'üm kin değil
Sırlarımı deşip yele veriyor

Özlediğim yarim, yazdığı umut

Düşkünüm… Huzursuzum…

Onu arayışımın şahadeti ısıtırken arzuları
Duygularımın ortasına kızıl bir düş oturdu
Eşkıyanın namlusuna kıyameti asar gibi

Uykuyu uyuttum aştım geceyi
Gel de dolaşalım bağı bahçeyi
Bahar gelmiş börtü böcek uyanmış
İstemem, neyleyim karşı geçeyi

Kalp mi kırılırmış sevdim diyerek

Karadut’um narçiçeğim
Bahar olup açacaksın
Gün düşecek dallarına
Sevinçlerle uçacaksın

Can evinden en derinden

Vakit tam da bu vakit

En koyusundan dem
İnce belli keklik gelin lazım
Buharı üstünde sınırsız semaver
Bir de sen