Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Mavi gökyüzüm
Yeşil vadim
Kayalara vuran dalgalarıyla duyuluyor
Yosun kokulu güzel denizlerim

Kör kütük aşkınla düştüm yollara
Şehrini dolaştım sabaha kadar
Unutma, gelirim demiştim sana
Şehrini dolaştım sabaha kadar

Neyin rüzgârıydı başında esen

Sen öğrettin
Dalgaların kıyıları döverken
Yosunları bilinmezin ıssızlığına
Çekip sürüklediğini

Sen söyledin

Ey şehla bakışlım ey kahve gözlüm
Sen beni unutup gidecek misin
Çiçeğim cennetim ey melek yüzlüm
Sen beni unutup gidecek misin

Yanımda olunca gülmezmiş gibi

Gün batımını izlemeye daldığımda
benliğimden söküp atamadığım
sebebini bildiğim bir sancı düşüyor içerime

Bozkırın ortasında kan ter içerisinde oynaşan kısrakların toynak gürültüleri sağrılarında saltanat yarışındaki kelebeklerin sıçramalarıyla kişnemelere karışan karmaşa uzaklaşarak gidiyor gözlerimin önünden

Merakta kalma
İnan ki uykularım bölünmüyor
Gecenin bir vakti
Kendimi sokaklara da atmıyorum
Düşler
Hayaller

Kepenek suyunda çeşme başında
Muhabbet can bulur uzun kışında
Geçimin derdinde lokma peşinde
Göç verip içini dağlayan şehir

Nice gönül kaldı gonca gülünde

Gününü gün edip giden bahardan
Kalanı yar diye sevdim bir zaman
Kevser’i görmeyip acı pınardan
Dolanı yar diye sevdim bir zaman

Cennetin celbiydi endamında naz

Oysa, her kes aynı nefesi alıyor bu dünyada
Ve herkes yandığını, herkes sevdiğini sanıyor sevgiliyi
Kimi sırtına biniyor, kimi sırtını sıvazlıyor
Bazıları nefret ede ede mecburen sindiriyor içerisine
Kırdığı parçaları öpüyor kimileri
En acımasız olanını, en kıymetlileri yapıyor

Benim barış kavgamı, dünya tersinden almış
Onun bunun dölleri, mazluma tehdit salmış
Yiğitliğin meydanı, kahpeyle puşta kalmış
Türk ün yurdu bölünmez, tüm dünya böyle bilsin
Türk’ün oğlu Türk’üm ben, piyon gitsin şah gelsin