Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Tarayıp zülfünü ver yele karşı
Aşkın düğümünü çöz ellerinle
Bahar saçlarında çiçekler açsın
Üşütme içimi buz ellerinle

Endamın aklımda sevda perisi

Ve siyah bir bulut çöktü şehrinin üstüne
Akasyalar titredi
Kopartıldı çiçekler, bir yürek cesareti vuruldu
Kundaklanmış her umut sitemdi ardımda
Güneşime karlar düştü
Soğuklardan geliyorum yıldızları üşüten soğuklardan

Gurbet Akşamları
Gurbet akşamlarına, düşünce
Özlem kokulu zifiri yalnızlıklar
Hasret içinde, hasret kaldığın,
Utangaç bakışlarına Bir sis iner…
Yavaş, yavaş için sızlar

Gözlerinin gülüşünü
Hayal dünyama astığım
Odam seni ağırlıyor
Terin kokuyor yastığım …….

Döşüne yaslanıp düşler kurduğum
Güle gül demedim senden sonrası
Düşledikçe damla damla dolduğum
Göle göl demedim senden sonrası

Kumrum cemalini sanma unuttum

Akıl şetan dil nefret dünya umarsız deli
Fosfor kefen biçiyor dinmeyen sızılara
Dalga dalga çarparken ölümün şarapneli
Vicdan merhamet gavur süt emen kuzulara

Diyar-ı Kenan da zulüm karşıtı çakıl taşlar

Bu ne haldir gülüm ne oldu sana
Sen o evvelki sen, değilsin sanki
Böyle miydi sözün giderken bana
Sen o sevdiğim sen, değilsin sanki

Güvencem kalbin di, İnancım kani

Keşmekeş merdivenler, kapının dibi sokak
Atlası sarmalıyor, siyahtan kanaviçe
Kafa zevke tarumar, teni çiziyor tarak
Pahası her ne ise, düşüyor birden hiçe

Köşeler kesiliyor şehrin caddelerinde

Yıllardır boynumu büken
Sözler içimde içimde
Bulut gibi dolup döken
Gözler içimde içimde

Zalım hayatın yokuşu

Bir başıma yürürken iskelede bu akşam
Yalnızlıkla baş başa titriyordu şamdanlar
Ne bir ses ne bir nefes yoktu dünden bir yaşam
Yanaklarımı öptü yosun kokan dalgalar

Sahilde fırtınalar saçlarımda meltemler