Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Tarayıp zülfünü ver yele karşı
Aşkın düğümünü çöz ellerinle
Bahar saçlarında çiçekler açsın
Üşütme içimi buz ellerinle

Endamın aklımda sevda perisi

Haktan gelen başım gözüm üstüne
Şerre boyun eğenlerden değilim
Üç kıtada at koşturan nesline
Karşı gelip sövenlerden değilim

İç çekip içimden geçirdiğim can

Abidikler has bahçeyi puştluğa bularken ayaklarını kim bağlar
cümleler zincirden boşaldı kim tutar seni deli demir
Kabarmadı mı döşünün namus tarafı
vakit kızıla bulanıyor
hovarda pasajında cengo'lik taslayan kediler aştılar hadlerini
camlar cerçevelerden ayrıldı

Hani

Kahve gözlerine kurban olduğum
Ak göğsünde çifte güllerin hani
Gündüz hayalimde gece düşümde
Sardığım incecik bellerin hani

Hastayız

Akıllısı aklımızı alıyor
Memleketin delisine hastayız
Kalbi güzel olan yolda kalıyor
Sağlar yasta ölüsüne hastayız

Hava su hayat ne kadar
yol, yolcu insan, insanlık ne kadar
sıla dururken toprak kokar mı gurbet
yağmuru diner mi içimdeki bulutların
gün, ay, yıl ne kadar
ağırlaşan duygular ne kadar eder

Anıları çarpıp yerlerden yere
Gelmişe geçmişe sövmüşsün hemi?
Yaşadığın onca güzel günlere
Kahredip dizini dövmüşsün hemi?

Huri görünürken gönül gözüme

Seni nasıl anlatsam nasıl söylesem seni
Tek cümle eksik yazsam tarih ayıplar beni
Geçmişin bahar bahçe gönlümden daha yeni
Çiçeklerin solmaya güllerin aça şehir
Hürriyet ateşinin yandığı yüce şehir

Bir kartal pençelerini kopartıyor içinde gökyüzünün
Bulutlar kızıla bürünüyor param parça
Ve bir güvercin bırakıyor kendini uçurumdan
Ey yüce dağların üzerindeki beyaz boncuk
Ey çağlayanların köpüren suyu
Ey benim asi ruhum

Döşüne yaslanıp düşler kurduğum
Güle gül demedim senden sonrası
Düşledikçe damla damla dolduğum
Göle göl demedim senden sonrası

Kumrum cemalini sanma unuttum