Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Mavi gökyüzüm
Yeşil vadim
Kayalara vuran dalgalarıyla duyuluyor
Yosun kokulu güzel denizlerim

Kör kütük aşkınla düştüm yollara
Şehrini dolaştım sabaha kadar
Unutma, gelirim demiştim sana
Şehrini dolaştım sabaha kadar

Neyin rüzgârıydı başında esen

Sen öğrettin
Dalgaların kıyıları döverken
Yosunları bilinmezin ıssızlığına
Çekip sürüklediğini

Sen söyledin

Ey şehla bakışlım ey kahve gözlüm
Sen beni unutup gidecek misin
Çiçeğim cennetim ey melek yüzlüm
Sen beni unutup gidecek misin

Yanımda olunca gülmezmiş gibi

Gizli tuttuğun kahkahaların
Kem gözlerden sakındığın mutluluğun
Hüznün duvarlarıyla zindanlandığında
Ağır ağır gelir soluksuz suskun geceler
Ağır ağır hatırlarsın aşk bilip aşk sandığın
Hayatının içine aldığın o hayırsız yolcuyu

Seni aşkın narında yakmışlar da
Yüzükoyun bırakılmışım toprağına
Heykel tıraşın beton artığı tozlarında
Kanadı kırık kelebeğin ayak izleriyim mira

Küllerinden esen duman çekiyor gözlerimi

Ey kararan gözlerimin mor çehresi

Ey kartalların özğürlük pençesi
Acıları çığlık çığlığa yankılanan çentikli kayalar

Ey cesaretimin heybetli temsilcisi

Dönüp öylesine bakmıştın
Elim havada sallandığında

Gözden kayboluşun
Son yolculuğa uçan
Göçmen kuşu hatırlattı

Okul yolunda komşu bahçesinde
Çocukluğumuzda çiğnemiştik toprağı
Bugünler için çiğnemiştik
Güneşi, eriten efsunlu ateşi
Erik ağaçlarının altında içmiştik
Yüreği sıcak sokakların ıslak derelerini

Vuslat yaylasında gönül bağında
Sen yaprak ol bende dalın olayım
Kavak yeli esen gençlik çağında
Sen yolcu ol bende yolun olayım

Jumbolu konakta mavi çardakta