Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Deniz hırçınlaşmış adeta intikam alır gibi kıyıları dövüyor
Kar gibi beyaz yalnız bir martı
Dalgaların arasında bir kaybolup bir gözüküyordu

Çocuk annesinin ellerinden sıkı sıkıya yapıştı
Gözleri yağmur dökmeye hazır bulut gibi dolmuştu

Toprak, geceyi yorgan eder üstüne
Gözlerin çıkar gelir işte o anda

Gözlerin, papatyalardan süzülen
Çaresizliği sicimle yazgılandıran
Uçurum çukuru bir hülya

Mazideki yıllarım dudak büküp halime
Gözlerimin önünden gelip geçtiler bugün
Sır gibi sakladığım gün görmeyen gülüme
Uzaklardan el edip gülüp geçtiler bugün

Andıkça alevlenen hatıralar korkaktı

Maziye dalan gözlerim
Hep mi uzaktan bakacak
Hasret yorgunu damlalar
Mısralarıma akacak

Siteme döndü efkarım

Kiraz dallarında sarı gagalı serçeler dünyaya uyandığında güneşin arkasında duran sen
gece boyu yıldızlar akmış saçlarına
boncuk boncuk büyüyen gözlerinden
prangalarını kıran kelebekler geçiyor

Bahar ötesi bahçelerden

Gökten indirilen emrin
Yeryüzündeki varisi
Vaat edilen zafer senin
Önce vatan boş gerisi

“Ay yıldıza yar Mehmet’im

İki gönül arası gidip gelen mektuplar
Niçin bana uğramaz bir havadis vermezler
Önümden gelip geçen divaneler meczuplar
Kendilerinden sayar farklı gözle görmezler

Belki çok çok akıllı belki hepten deliyim

Çarşafı beyaz tertemiz bir yatağa uzansam boylu boyunca
Silinse hafızamdaki her şey unutsam evveli, ezeli
Göz değmemiş düşlerle uyansan yeni bir sabaha
Lavanta kokulu hilesiz ışıklar
Penceremden dolsa odama
Bir şiirim olsa, sen olsan içinde

Mercan gözlü mağrur bakışlı güzel
Dağa taşa "sardı", beriye gelmez
Gonca gül üstünden savruldu gazel
Aşk’ı düşe "sardı", sevda mı bilmez

Mavi ufuklara uçan Turnalar
Esen yeli benden bilse ne fayda
Geceme doğuyor dilsiz anılar
Döşümde uykuya dalsa ne fayda

Başımda bir bulut kovsam gitmiyor