Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Ey kararan gözlerimin mor çehresi

Ey kartalların özğürlük pençesi
Acıları çığlık çığlığa yankılanan çentikli kayalar

Ey cesaretimin heybetli temsilcisi

Dönüp öylesine bakmıştın
Elim havada sallandığında

Gözden kayboluşun
Son yolculuğa uçan
Göçmen kuşu hatırlattı

Ganimet Salih’indir göz koyduğu her yerde
Nankör Salih yakınır, der kör talih körlerde
Oysa dört ayaküstü, düştü son ki seferde
Yeni adet çıkarttı dur merkebim dur be çüş
Ankara’ya varınca bir hoş oluyor bir hoş

Güneş gibi durur başında alı
Gölge mi olurmuş zakkumun dalı
Aylardan haziran günlerden salı
Aşık oldum o gün sana ölürüm

Birazcık geç kalsan halin sormasam

Kıymet vermişliğim insan olana
Gani gönüllüyüm ganimet sanma
Çürümek yetmez mi ibret alana
Helal olmayanı hak nimet sanma

İçi çürük dışı kalay olanı

Dönen dönsün sevgi bizim yolumuz
Yolcunun yoldaşı sarı papatyam
Sasımız sözümüz gülen yüzümüz
Sevmek yolun başı sarı papatyam

Bulut alçalınca, kaçar karınca

Hangi kitap da yazdı, bu nasıl bir ölümdür
Sen yaşa, ben öleyim, ben öleyim Sedanur
Bu kaçıncı katliam, bu kaçıncı zulümdür
Sen yaşa, ben öleyim, ben öleyim Sedanur

Sen açmamış çiçeksin, sen ballı bir böceksin

Mavi gökyüzüm
Yeşil vadim
Kayalara vuran dalgalarıyla duyuluyor
Yosun kokulu güzel denizlerim

Kör kütük aşkınla düştüm yollara
Şehrini dolaştım sabaha kadar
Unutma, gelirim demiştim sana
Şehrini dolaştım sabaha kadar

Neyin rüzgârıydı başında esen

Sen öğrettin
Dalgaların kıyıları döverken
Yosunları bilinmezin ıssızlığına
Çekip sürüklediğini

Sen söyledin