Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Yıldızlar yol gösterip ay dağları aşınca
Geceler tutuşuyor anıları deşince
Ateş parçası gözler düşlerime düşünce
Kan revan uykulardan uyandırıyor beni

Gözlerim yollara çivileniyor her gün

Yine görünmüyor yine yok oldu
Yokluğuyla beni sınayıp durur
Bir kaç gün demişti bir ay'ı buldu
Sabır taşımıyım deneyip durur

Gün mü sanır acep yıl gibi ay'ı

Aynalara ağyar dilber
Kötülere düçar mıydın?
Bulandığın ırmakları
El uzatsam geçer miydin?

Kaç yıl beklettin yarını

Karşıma almaktan çekinir oldum
Aynalar mı kötü ben mi çirkinim?
Gün geçtikçe korkar sakınır oldum
Aynalar mı kötü ben mi çirkinim?

Baktıkça boğulup sessiz kalan o

Ay sima
Kaç zamandır göz göze tanışırız seninle
Feyiz alıp aşkımla dolmaz mısın Ay sima
Yazın sonu sonbahar taze kalmak nafile
Gün geceye döner de solmaz mısın Ay sima

Hayalimiz kırık dökük unutuldu eski günler
Duyguların boynu bükük uzaklara sürüldüler

Ne bir selam getirenin, ne de senden bir haber var
Göklerimizde yıldızlar, karardılar, kayboldular

Gözlerin gülende ömrüne bahar
Gelmiyorsa güller açmaz Aysima
Hayat pınarından çok sular akar
Gönül her gözeden içmez Aysima

Allah'ım yaratmış güzellik şanın

Memlekete bahar geldi
Ilgıt esen yel gel diyor
Gün doğdu gül gülümsedi
Dağ bayır yeşil giyiyor

Ay'ın şavkı vurdu cama

Gül bahçelerinden
Son defa uçan baş dönmesi çarptı

Harflerin, cümlelerin ağırlığınca
Günler boyu şiirler yazdım
Gözün kahverengi karanlığına tutunup

Aşığın kalbinde vuslatsız sevda
BÜYÜR demek için beni mi seçtin
Menzil ok'ta değil fırlatan yay da
DUYUR demek için beni mi seçtin

Asil duyguları zamana salıp