Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

İnadına verip neyi hallettin
Ne ben de ben koydun, ne de sen kaldın
Beğendin mi dön bak, bak neler ettin
Ne ben de ben koydun, ne de sen kaldın

Zafer mi kazandın, boynum büktün ya

Okul yolunda komşu bahçesinde
Çocukluğumuzda çiğnemiştik toprağı
Bugünler için çiğnemiştik
Güneşi, eriten efsunlu ateşi
Erik ağaçlarının altında içmiştik
Yüreği sıcak sokakların ıslak derelerini

Vuslat yaylasında gönül bağında
Sen yaprak ol bende dalın olayım
Kavak yeli esen gençlik çağında
Sen yolcu ol bende yolun olayım

Jumbolu konakta mavi çardakta

Gözlerini gözlerimden
Al dedin de almadım mı?
İçerim kan ağlıyorken
Gül dedin de gülmedim mi?

Zaman ömürden içerken

Ne kıymeti var ki gönül almanın
Param parça edip kırdıktan sonra
Hatırı mı olur yara sarmanın
Kalbime hançeri vurduktan sonra

Bir varmış bir yokmuş ne işe yarar

Al yanak üstüne yaban gülleri
Takma öyle nolur ölesim gelir
Cennet gözlerinle göz bebeğime
Bakma öyle nolur ölesim gelir

Niceleri geldi, nicesin geçti
Kırılan gönlümü alan olmadı
Gönülden sunduğum ömrümden içti
Akşamdan sabaha kalan olmadı

Beni benden alan nasıl şeydi ki

İnsanlık âlemi düz olacaksa
Kendi kimyamızı çözmeden olmaz
Senlik benlik haset son bulacaksa
Cehaleti yıkıp ezmeden olmaz

Cisimdeki şekle tarif deniyor

Susmasıyla içime düş sancıları koyan
Sevgi mekânlarının mor saçaklı yeriyim
Zihnimdeki aşkına gölge olmadan zaman
Bende ki benden emin sevgiliyi isterim

İsterim yaşamayı, çözmeyi de isterim

Beni kendi bilip güzel bakana
Kaşımı yıktığım asla olmadı
Her renge bulanıp sessiz akana
Işıklar yaktığım asla olmadı

Neler gördüm neler, ne dersler aldım