Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Putlarına gülücükler dağıtan
Etle kemikten örülü
Tenine dil süren nefislerin
Elbisesiz düşlerine
Mahremi şuh eden edep
İşte benim katilim

Ne yollara bakışım
Ne de güneşin batışını seyre duruşum sebepsiz

Ne uykularımın bölünüşü
Ne de dalıp gitmelerim sebepsiz

Beni kendi bilip güzel bakana
Kaşımı yıktığım asla olmadı
Her renge bulanıp sessiz akana
Işıklar yaktığım asla olmadı

Neler gördüm neler, ne dersler aldım

Yıldızlar yol gösterip ay dağları aşınca
Geceler tutuşuyor anıları deşince
Ateş parçası gözler düşlerime düşünce
Kan revan uykulardan uyandırıyor beni

Gözlerim yollara çivileniyor her gün

Yine görünmüyor yine yok oldu
Yokluğuyla beni sınayıp durur
Bir kaç gün demişti bir ay'ı buldu
Sabır taşımıyım deneyip durur

Gün mü sanır acep yıl gibi ay'ı

Suçlarla anılacaksam
Her günah üstümde kalacaksa
Sen ben de kalma

Mesela,
Hiroşima ya atılan bomba

Venüs’ü kaldıran ay görümü
Koynunda güvercin yüreği atar
Bir gönül kopar bağırdan
Bilmeceler utangaç
Kanat çarpar kafesine
Kendini yitirdiğin

As Beni Kirpiklerinden

Hayalini kura kura
Gecelerim sarhoş oldu
Takıldım düştüm çukura
Sana varan bu son yoldu

Uyan Şatıroğlu duy neler oldu
Dört bir yanım gören körlerle doldu
Lokmasın paylaşan komşular öldü
Kimseler kimsenin derdine yelmez
Şu dünyaya bir Veysel daha gelmez

Hayali cemalinle sınanıyorum her gece
Kalbime nakş olan çehren
Sonsuzluğudur tutkunluğumun

Çağın aşklarına meydan okuyan sevmişliğim
Gülümseyen gözlerini