Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Bana kanadı kırılmamış bir aşk söyle
Dikeninden kanamayan bir sevda
Gözyaşlarıyla yeşeren bir gül söyle

Bekletenin şeytanı sürtük olunca
Bekletilenin hayalleri buz tutar

İnsan insandır söz sözü över
Bencillik şah olup azana kadar
Kimi vicdan vardır içini döver
Kimi hesap sürer mizana kadar

Özünden ayrılan çaresiz kurur

Gardaş

Açma yaraları dert derdi yutar
Çile çekmek ile küçülmez gardaş
Yollar karaçalı yürüsem batar
Mevla’m ayak vermiş uçulmaz gardaş

Şimdi geceye sen düştün, Aşk düştü
Şimdi bu şehrin bütün sokakları
Kapılarını sana açtı
Şimdi sevda çiçekleri şarkılara eşlik ediyor
Rüzgârlar sus pus
Yıldızlar demleniyor şavkında

Delişmen zamanların yangınlarında
yeni yetme hayaller değişiyorum
güzel çirkin neye dokunsam
ucu yanık sevdalar basıyor düşlerimi
sevdiğime pişman ediliyorum

Yeni bir yar geliyormuş söyleyin de gelmesin
Kalbimdeki yaraları gizli tutun bilmesin
Ne bende çekecek hal var ne gönlümde yer kaldı
Gelenlerim gidenleri arattı aratalı

Kötü deyin olmaz deyin kaş oynatın göz edin

Kanım kaynamasa gönlüm sevmese
İçimden gelmese canım der miydim?
Gözlerimden gitsen mutsuz olmasam
Sen yokken acıyor yanım der miydim?

Her kim ne düşünüp kurarsa kursun

Ben seni dermansız dertten edindim
Merhamet dilenmem şifa dilenmem
Elin yangınına yagmurdum dindim
Saltanat dilenmem sefa dilenmem

Gülün diyarında zakkum satamam

Öyle huzursuzum ki öyle uykusuz
Ruhumda bir boşluk var aklım karışık
Kan revan içindeyim dudaklar susuz
Zordayım zindandayım yanmaz bir ışık

Uzaklardan çengili alaylar geçer

Susturuldu ezildiler
Diyarbakır anaları
Dış kapıya dizildiler
Diyarbakır anaları

Yaşarken her gün öldüler