Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Mazlumların umudu ümmetin ayak sesi
Bu gelen ordu senin, gerçek ordun ya rabbim
Sancağındaki hilal diriliş nişanesi
Bu gelen ordu senin gerçek ordun ya rabbim

Karanlığın kalbini titreten yarınları

Gönül hırsızına bir mektup yazdım
Almasa da olur alsa da olur
Gizli cümlelerle azıcık bozdum
Bilmese de olur bilse de olur

Bende bıraktığı bulanık resim

Oy korona korona
Neyim gitti zoruna
Kafayı yedirecen
Çıkarmadan yarına

Elleşmek istemiyom

Günün bir vaktinde sessiz sedasız
Çekip gideceğim gelmemiş gibi
Eşten dosttan ayrı belki vedasız
Sanki ağlamamış gülmemiş gibi

Daha dün çocuktum geliştim yettim

Aşkınla kor olup yanan kalbime
Damla ol bir ömür minnet olurum
Dalınca gözlerim gözbebeğine
Cehennemden çıkar cennet olurum...

Ansızın bir gece bas düşlerimi

Yatırmışım dizlerime
saçlarını tarıyorum
Gülümseyen bakışınla
gözlerini arıyorum

Düşlerimi alsın gitsin

Dünyanın yükünü sarmış sırtına
Sıyrılıp da atmaz çilekeş kadın
Dışı bahçe bostan içi fırtına
Sırrını anlatmaz çilekeş kadın

Bir gülüş bir lokma en büyük aşkı

Hedefim büyük Türkiye
Çalışmaktan bıkmıyorum
Patatese patlıcana
Devletimi yıkmıyorum

Düşlerimi süsleyen perilerin yerine
Aşkım diye koyduğum kalbimde en derine
Pembeden sürme çekip kahveden gözlerine
Seviyorum diyorken kalbinde var mıydım ben
Uzaklardan baktığın dağlarda kar mıydım ben

Aşkın cehenneminden yüreğim tuttu seni
Kahredip kaderime uzağa kaçamadım
Anıları örtündüm düşler uyuttu beni
Baharları tükettim bir çiçek açamadım

Kahrına rehin verdim, neşemi gülüşümü