Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Susturuldu ezildiler
Diyarbakır anaları
Dış kapıya dizildiler
Diyarbakır anaları

Yaşarken her gün öldüler

Samimi duygumdu sana yansıyan
İçimden gelene dur diyemedim
Söylemez susar mı seni yaşayan
Senden gizleyip de sır diyemedim

Ne dersen de bana, kara ya da ak

Diyemem

Küfre hizmet eden beden içinde
Aldığım nefese şükür diyemem
Şerrin azabından şaşan dilime
Namertlere dahi tükür diyemem

Emsalsiz aşkların gerçek sahibi
Tanrının lütfuydun, bil diyorum bil
Uzaktan bakıp da kötü şeyleri
Getirme aklına, sil diyorum sil

Gözlerime gülen o tebessümün

Yastığına başını koyup
Sevdiğini düşler ya insan
İşte o an arzuların pimi çekilir
Günün geçimsizliği
Geçimin sıkıntısı unutulur

Yol verdim gittiler dost bildiklerim
Dönene onu hiç görmedik deyin
Kendimle iyiyim, aynı yerdeyim
Biz ona hiç mehel vermedik deyin

Seherde duyduğum dünün sesiydi

Dostluk gönül işidir, ancak!
Sabır ister, sebaat ister
Ağlarken ağlamak gülerken gülmek
dertleşmek paylaşmak
Düz olmak, öz olmak, bahar olmak, yaz olmak ister
Yan olmak, yandaş olmak, yorulmak yol olmak, yokguken var olmak ister

Gözlerimin gördüğünü
Sen görseydin çıldırırdın
Tanıştığın o ilk günü
Takvimlerden sildirirdin

Kuraldır ezelden beri

Kadına el kalkmaz kadın dövülmez
Döverek sevilmez severek kazan
KADINI KÜÇÜLTEN ERKEK BÜYÜMEZ
Döverek sevilmez severek kazan...

Sevginin pınarı içmekle bitmez

Döverek Sevilmez Severek Kazan

Kadına el kalkmaz kadın dövülmez
Döverek sevilmez severek kazan
KADINI KÜÇÜLTEN ERKEK BÜYÜMEZ
Döverek sevilmez severek kazan...