Dost Bildiklerim Şiiri - Bilal Karaman

Yol verdim gittiler dost bildiklerim Dönene onu hiç görmedik deyin Kendimle iyiyim, aynı yerdeyim Biz ona hiç mehel vermedik deyin Seherde duyduğum dünün sesiydi Sahte gülücükler suç cilvesiydi İsmi neydi kimdi neyin nesiydi Sessiz di üstüne varmadık deyin Kıvırcık saçlıydı gözleri ela Yumuşak kalpliydi bilmezdi bela Belli ki yürümüş dönülmez yola Nazlıydı kıyıpta kırmadık deyin Gösterişten uzak ballı değildi Öyle çok konuşkan dilli değildi Var mıydı yok muydu belli değildi Onunla ortama girmedik deyin En son zemheriydi, kalmıştı kar da Kim bilir kaç zaman geçti ard arda O dur, bu dur, yoktur, yok ortalarda Biz de merak edip sormadık deyin Utangaç biriydi bakmazdı yüze Bir kez olsun gelemedik göz göze Baharı gördü mü çıktı mı yaz'a Hayır mıydı, şer mi yormadık deyin Çileyle yoğrulmuş naçar gibiydi Dik baksam korkudan uçar gibiydi Sanki insanlardan kaçar gibiydi Meğer yaralıymış sarmadık deyin Yanılgıdan tora düştüğü olmuş Sevdalanmış kora düştüğü olmuş Garibimin zora düştüğü olmuş Varıpta yanında durmadık deyin Aramayın boşa vazgeçin gidin Eğlenmeyin burda tez geçin gidin Soğuk suyumuz var için de gidin Yaralı yerinden vurmadık deyin Biri vardı gül demiştim adına Bilal-iyim uydum hak irşadına O sahte aşığa güzel kadına Biz onun sırrına ermedik deyin ... Bilal Karaman (Bilal-i)