Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Bir sevgili biliyorum
Âdemin toprağında Havadan yaratılmış
Göze manayı cana umudu koyan
Zemheri çiçeklerinin üzerine doğan
Nurla donatılıp aşkla yoğrulan

Gölgeler dolaşıyor rüyalarımda…
Kefenlenmiş ölüleri taşıyor kuşlar…
Bir fırtına sonrası çığlıklara bırakıp kâbusları
Hümeyra bir bayrak asıyorum
Kalbimin tan ortasına…

Papatya kokulu yeşil koylardan
El ele tutuşup geçtik bir zaman
Keskin kayalardan, karlı dağlardan
Buz gibi sulardan içtik bir zaman

Yasaklıydık gizli saklı buluştuk

Kapıları çarpıp çekip gidince
Bu kalp gayri senle atar mı sandın
Döşüme koyduğun amansız sancı
Özür dilemekle biter mi sandın

Bu nasıl vurgundu, nasıl inandım

Bittikten Sonra

Gülüm diye sevdim güller incindi
Tikenin sineme battıktan sonra
Yoldaşın olduğum yollar incindi
Kirli mendil gibi attıktan sonra

Bir tren kalkıyor
Sessiz bir tren

Nedendir bilmiyorum
Aklıma geliyor son bakışın

Dostun yolu gözlenir de
Böyle çok mu gözlenirmiş
Sevdiğim yar özlenir de
Böyle çok mu özlenirmiş

Ne bir mektup ne bir selam

Sokaklar çekildi ışıklar söndü
Kendimle baş başa kaldım bu akşam
Hayalin canlandı anılar döndü
Yine uzaklara daldım bu akşam

İçimdeki özlem baş tür idi

Yutkunur uzaktan sarhoş geceler
Sahile yaslanır yaz akşamları
Sessizliğe tüner yalnız serçeler
Geçerken titretir yel şamdanları
Yutkunur uzaktan sarhoş geceler

Yollara çığ düştü köprüler göçük
Kilitler bozuldu kapılar açık
Dudakların rujsuz saçın dolaşık
Bu gece ben de kal sonra gidersin

Sönüp küllenmiyor kalpteki alev