Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Dağ bayır yeşerir sevinçler başlar
Son cemre toprağa düştüğü zaman
Kelebekler uçar, çöp taşır kuşlar
Kuzular kırlara koştuğu zaman

Gözünün Yaşını Görsün İstanbul

Kalbimle eğleşip ilmek attığın
Ağını başına örsün İstanbul
Kanıma girdiğin onca yılların
Hesabını senden sorsun İstanbul

Seni sevmenin bedeli öyle ağır ki
gittiğin o günden bu yana hasretin yordu, yıktı
ayaklarımı dip'e çeken sanki bir dünya çöküyor üzerime
yol karma karışık
suskunluğum kabahatim den gelmiyor
şaşkınlığım dan çıkamıyorum bir türlü

Canım dediğin can, çıkmadan benden
Son bir dileğim var sevdiğim senden
Sen yaşar ben eğer ölürsem önden
Evinin önüne kaz mezarımı

Dünü arar oldum tükendi ferim

Hülyadan çıkıp dünyada, dönüp de aynaya baktım
Evliya değildim amma Firavunla da değilim
Haram helal tartısında hesap ateşini yaktım
Evliya değilim amma Firavundan da değilim

Ömrün sabır hanesinde bin türlü çileyi ördüm

Kalbine mukayet ol aklın yolundan şaşma
Fırtına sel getirir rüzgâra karşı koşma
Pişmanlık fayda etmez dönüş yolu azaptır
Aşk vardır aşktan öte sen sen ol sakın düşme

Evliye gönül verme eve gider unutur

Evvelin bir damla suydu ezelin toprak
Doğduğun gün ağladın sen ey insanoğlu
Dön de bir bak ne haldedir kuruyan yaprak
Maddeye bel bağladın sen ey insanoğlu

Hesapsız eylemin sonu gelmezmiş akla

Yağmur taşıyan göklerin
Alaz döşlü, nazar benekli nazlısı
Kalbinin kanatlarını
Uçurturken aşkın tılsımlı sesleri
Savrulan saçlarının üzerinde mavi kanatlı bir kelebek
Gamzelerinin, hüzünlerimi öldüren gülümsemesiyle

Sebepsiz bir kavganın çiçek kokan teninden
Ayrıldım aşkla ruhun birleştiği yerinden
Tanrı bilir iyiyi o hep doğruyu söyler
Ben gitmeliydim önce gelincik gözlerinden

Semazenler semahta, cemde kırklar yediler

Gelincik II


Tutuşturduğunu, cennet bahçeleriyle
Avundurduğunu sanan
Sen de dayanamadın sevmelerime