Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Kötülerdir şeytanıyla yarışan
Marazlığın sonu nicedir yaren
Nefsini yenendir sıdk’a karışan
Gündüzüne mecbur gecedir yaren

Saki vardır baldıranı bal eder

Öfke gelip geçer uzatma kini
Yıldızı gösteren gecedir yâren
Cemaline bakılmayan çirkini
Gönül sevdi ise Ece dir yâren

Söz ağır olunca düşülmez dara

Güneşler gidiyor aynalarda
Kendini çıkartmaya çalışıyor kadın
İçindeki yangından

Eskimiş bir bakışla
İsyana çağırıyor ezberindeki şarkıyı

Zirveyi de gördüm dibi de gördüm
Yaşamadım desem yalanım olur
Cefayı da çektim sefa da sürdüm
Yaşamadım desem yalanım olur

Gülün intizarı cismim de oldu

Yaşamak Bir Yol

İnişli çıkışlı, güllü tikenli
Kimine göre düzenli, kimine göre karışık, uzunlu kısalır bir yol
Karınca misali geride bıraktığım zamanda
Çok sevildiğim de oldu sevdiğim de oldu

Dün yine uğradım yıllar öncesi
Çiçek topladığımız ıssız yerlere
İçimi titretti rüzgârın sesi
Teselli verirken susuz güllere

Boşluğun ölümcül sessizliğe eş

Gelişiyle sanki bir güneş doğar
Dünyaya gözünü açınca güzel
Anayı babayı sevince boğar
Sürünüp yürüyüp koşunca güzel

Üç yaşında uykusunda özlenir

Fıkırdayıp kaynamayacak
Kaynak olup karıştırmayacak
Yanardöner olmayacaksın
Kir de, yas da, acı da, pas da adam gibi
Bir tane seveceksin

İyi kötü ayırmadan birileri okur diye
Her bir vakit halimizi yazıp yazıp duruyoruz
Düşünmüyor değilim ki bunca dert şikâyet niye
Şükür niyaz kapısını bozup bozup duruyoruz

Açtık hayalin ufkuna, gönül denen pencereyi

Yazmak;
Mutsuz olduğum zamanlarda sığındığım
Bir amele kadar da yorulduğum anlardır