Bilal Karaman Şiirleri - Şair Bilal Karaman

Gününü gün eden armutçu ayı
Arıya bal mumu ördüğüm yalan
Bel dibinde balçık tutan tarlayı
Fillerle herk edip sürdüğüm yalan

Bir savaşım var ki, savaştan öte

Hiç bir lafım yok sana yanıltmadın ki beni
Aşk değildi senin ki vurup gitmek yakıştı
Yüreğim kan revanken bilerek lades oldum
Sen kapımı çalmadan mevsimler zaten kıştı

Tövbeliydim sevmeye tak etmişti canıma

Neler gördüm şu dünyada
Olanlar yalancı oldu
Dostunu değişip yolda
Kalanlar yalancı oldu

Gül’ün dikeniyle birdim

Yalnız değilim
Merak etme
Kalbimde tüneyen güvercinleri
Uçurttun yine
Gönderdiğin mektupların
İmzalı resimlerin

Yalnız değilim
Merak etme
Kalbimde tüneyen güvercinleri
Uçurttun yine
Gönderdiğin mektupların
İmzalı resimlerin

Bir rüyaydı inandım geceyi aştım geldim
Hasret yaşamak değil mutluluk uzak değil
Ne ay kaldı ne mehtap davetini aşk sandım
Aşkı çağıran gözler kalplere tuzak değil

Fal açtım dilek tuttum kırk gözeden yıkandım

Yaren

Karanlık kuyuda başa geleni
Âlemi yaratan bilmez mi yaren
Mevla’dan gelene kul yaptı diyen
Kul hakkına girmiş olmaz mı yaren

Sebepsiz kaçmaların söyle neyin nesidir
Gönül denen testinin sabrı taşıyor yaren
Sensiz alıp verdiğim ölümün nefesidir
Hatıralar ağlıyor, aklım şaşıyor yaren

Senden haber almasam işte o an yastayım

Kötülerdir şeytanıyla yarışan
Marazlığın sonu nicedir yaren
Nefsini yenendir sıdk’a karışan
Gündüzüne mecbur gecedir yaren

Saki vardır baldıranı bal eder

Öfke gelip geçer uzatma kini
Yıldızı gösteren gecedir yâren
Cemaline bakılmayan çirkini
Gönül sevdi ise Ece dir yâren

Söz ağır olunca düşülmez dara